tag:blogger.com,1999:blog-25041880566994578062012-04-16T07:10:19.371+08:00ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.comBlogger202125tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-42881078996198174282010-07-30T10:10:00.002+08:002010-07-30T10:10:00.564+08:00<span id="fullpost">အလွဴဒါနျပဳလုပ္လိုတဲ့ခ်စ္ေသာမိတ္ေဆြမ်ားကို တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့ေနရာေလးတစ္ခုအေၾကာင္းမွ်ေ၀</span><br /><span id="fullpost">ေပးခ်င္ပါတယ္။တတ္နိုင္ရင္ျမန္မာျပည္အရပ္ရပ္မွာခုလိုပဲလိုအပ္တဲ့ေနရာေလးေတြရွိေနပါေၾကာင္းနဲ႕</span><br /><span id="fullpost">တစ္က်ပ္(အေမရိကန္ေဒၚလာေနာ္ဟဲဟဲ)တတ္နိုင္ရင္လဲတစ္က်ပ္၊တတ္နိုင္သေလာက္နည္းမ်ားမဆိုလွဴ</span><br /><span id="fullpost">ဒါန္းၾကပါလို႕တိုက္</span><span id="fullpost">တြန္းနိုးေဆာ္ေပးလိုက္ပါတယ္။လွဴဒါန္းလိုရင္အဆင္ေျပေအာင္လိပ္စာနဲ႕ဖုန္းနံပါတ္ကို</span><br /><span id="fullpost">လဲဘေလာ့မွာ</span><span id="fullpost">ေသေသခ်ာခ်ာထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္.။ </span><span id="fullpost"><br /><br /><b>ေနရာကေတာ့ပဲခူးျမိဳ႕က မဂၤလာရာမ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းပါ။</b><br /><br />ပဓာနဆရာေတာ္ကေတာ့ ဘဒၵ ႏၱနႏၵ၀ံသဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />တည္ေနရာကေတာ့ပဲခူးျမိဳ႕၊နန္းေတာ္ရာရပ္ကြက္၊အလင္းေရာင္(၁)၊၁၅လမ္းျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />၀၅၂-၂၁၄၆၀၊ ၀၉ ၈၆၅၁၁၁၉ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />(မဂ္လာရာမအက်ိဳးေဆာင္အဖြဲ႕ရန္ကုန္) ၀၁-၅၄၃၄၀၁<br />ဆက္သြယ္ရန္ကေတာ့မဂၤလာရာမဘုန္းေတာ္ၾကီးပညာသင္ၾကားေရးေက်ာင္း(ပဲခူးျမိဳ႕)</span><br /><br /><span id="fullpost">၂၀၀၀-၀၁ ပညာသင္နွစ္မွစျပီး အလယ္တန္းဆင့္သို႔တိုး ျမွင့္ဖြင့္လွစ္ခဲ့ျပီး ယခု(၂၀၀၉၀-၁၀)ပညာသင္နွစ္</span><br /><span id="fullpost">တြင္ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူေပါင္း(၁၆၆၄)ဦးတို႔အား သံဃာ(၃)ပါးနွင့္ဆရာ၊ဆရာမ(၂၆)ဦးတို႔မွသင္ၾကား</span><br /><span id="fullpost">ေပးလ်က္ရွိပါတယ္။</span><br /><br /><b><span id="fullpost">ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ့မိန္႕မွာခ်က္</span></b><br /><span id="fullpost"> </span><br /><span id="fullpost">မနိုင္၀န္ျဖစ္လာမည္ကိုစိုးရိမ္လာေသာ ဒကာတစ္ခ်ိဳ႕၏ေလွ်ာက္ထားခ်က္အေပၚဆရာေတာ္ၾကီးက"ဘုန္းၾကီး</span><br /><span id="fullpost">တို႕ကေတာ့ ေလာကီပညာအတန္းအျပင္ ေလာကုတၱရာစာေပေတြကိုပါ သင္ၾကားေပးနိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးရ</span><br /><span id="fullpost">တာမို႕ ပိုေတာင္အားတက္မိေသးတယ္။ဒီကေလးေတြရဲ့ဘ၀ေတြဟာ ဒီလိုမွလုပ္မေပးရင္ လူျဖစ္ရွံဳးလိမ့္မယ္။</span><br /><span id="fullpost">ဘုန္းၾကီးအေနနဲ႕ မနိုင္လို႔လႊတ္ခ်လိုက္ရတာမ်ိဳး မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ဘုန္းၾကီးမရွိေတာ့ရင္ က်န္တဲ့သူေတြ တာ၀န္ပဲ</span><br /><span id="fullpost">ဆက္မလုပ္ရင္ေတာ့လည္း ဒီကေလးေတြရဲ့ကံပဲလို႕မွတ္ရမွာပဲ "ဟုျပန္လည္မိန္႕ၾကားခဲ့ပါတယ္။</span><br /><span id="fullpost"><br /></span><br /><span id="fullpost">မဂၤလာရာမဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရး အလယ္တန္းေက်ာင္းရွိ မရွိႏြမ္းပါးေသာကေလးငယ္အား ပညာ</span><br /><span id="fullpost">သင္ၾကားေပးေနသည့္ အေျခအေနနွင့္ ကေလးငယ္မ်ား၏ ပညာေရး၊လူမွဳေရး၊ယဥ္ေက်းမွဳဆိုင္ရာ အရည္အ</span><br /><span id="fullpost">ေသြးမ်ားကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ မုဒိတာပြား ေလ့လာနိုင္ပါေၾကာင္း ဖတ္ေခၚအပ္ပါသည္။</span><br /><span id="fullpost"><br /></span><br /><span id="fullpost">အစဥ္တိုးပြားလ်က္ရွိေသာ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကိုျဖည့္ဆည္းနိုင္ရန္ မလြယ္ကူလွေသာ္လည္း ဆရာေတာ္ၾကီးအ</span><br /><span id="fullpost">ေနျဖင့္ မေလွ်ာ့ေသာဇြဲလံု႕လျဖင့္ ၾကိဳးစားရပ္တည္လ်က္ရွိေနခ်ိန္တြင္ ေစတနာရွင္ ပါရမီရွင္မ်ားအေနျဖင့္</span><br /><span id="fullpost">ျမတ္ေစတနာျဖင့္ တတ္စြမ္းသမွ် ဒါနျပဳနိုင္ပါေၾကာင္း နွိဳးေဆာ္အပ္ပါသည္။&nbsp;</span><br /><span id="fullpost"><br /></span><br /><span id="fullpost">(ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းေလးေတြကို ကၽြန္မသိပ္ခ်စ္ျမတ္နိုးပါတယ္။ငယ္ငယ္ကဘုန္းၾကီး</span><br /><span id="fullpost">ေက်ာင္းမွာစာမသင္ခဲ့ရတာကို စိတ္မေကာင္းေတာင္ျဖစ္မိပါရဲ့..။ျမတ္စြာဘုရားရဲ့တရားေတာ္မ်ားနဲ႕ျငိမ္း</span><br /><span id="fullpost">ခ်မ္းတဲ့အသိေတြအျပင္ ေလာကီစာေပမ်ားကိုပါတစ္ခါတည္းသင္ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ဒီလိုေက်ာင္းေတြကို</span><br /><span id="fullpost">ဦးေဆာင္ဖြင့္ေနတဲ့ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားကို ေလးစားစြာျဖင့္ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။၀န္တစ္ခုခုကိုထမ္းထားမိလို႕</span><br /><span id="fullpost">မနိုင္ရင္ ကၽြန္မတို႕သာမန္လူေတြကလႊတ္ခ်မိခ်င္ၾကပါတယ္။ဆရာေတာ္ၾကီးကေတာ့ၾကိဳးစားျပီး၀န္ကို</span><br /><span id="fullpost">ထမ္းေဆာင္ေနတာမို႕ ကၽြန္မတို႕လဲတတ္နိုင္သေလာက္ကူညီလွဴဒါန္းၾကရေအာင္ ခ်စ္တဲ့သူငယ္ခ်င္း</span><br /><span id="fullpost">မ်ားကိုနွိဳးေဆာ္လိုက္ပါတယ္။)</span><br /><span id="fullpost">့္္</span><br /><span id="fullpost"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-4288107899619817428?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-16444087255577835732010-07-29T21:24:00.005+08:002010-07-30T09:49:47.070+08:00အေရးေပၚအထူးသတင္းဆိုျပီးထြက္လာပါတယ္။<br /><br />ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊတို႕၈၄ဦးေနျပည္ေတာ္က ထြက္ခြာသြားၾကျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ေနျပည္ေတာ္မွာ အစည္းအေ၀းတစ္ရပ္ကိုလွ်ိဳ႕၀ွက္ထိုင္ၾက<br />တယ္လို႕သိရပါတယ္။ေနျပည္ေတာ္တိုင္းမွဴးေ၀လြင္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးကိုအိႏိၵယနိုင္ငံကဒီမိုကေရစီအတိုက္အခံေတြ၊အိႏၵိယနိုင္ငံသား<br />ေတြဆႏၵျပေနတာကိုေဆြးေႏြးၾကတယ္။ဒီေနာက္သူေတာ္စင္မဟတၱမဂႏၵီၾကီးရဲ့ အုတ္ဂူကို ဆုေတာင္းအမွ်ေပးေ၀ရာမွာ စစ္ယူနီေဖာင္း<br />နဲ႕ဂါ၀ရမျပဳျခင္းအေၾကာင္းမ်ားကို ဆက္ျပီးေဆြးေႏြးၾကတယ္လို႕ သိရတယ္။<br /><br />ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးသန္းေရႊကိုဖိတ္ၾကားတဲ့အတြက္ စစ္ယူနီေဖာင္းနဲ႕သာ အခမ္းအနားကို ၾကိဳဆိုရာမွာ ဒီမိုကေရစီနိုင္ငံက တိုက္ပံုအက်ၤီ<br />နဲ႕ တက္ေရာက္ေစတာဟာ ၂၀၁၀ ျပီးရင္ သမၼတသန္းေရႊအျဖစ္ နိုင္ငံတကာကိုပါ အသိေပးျခင္းမ်ိဳးလားဆိုျပီး ေ၀ဖန္ၾကတယ္လို႕<br />သိရပါတယ္။<br />တိုင္းမွဴးေ၀လြင္က အရင္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညႊန္႕လို လက္ေစာင္းထက္သူျဖစ္ျပီး ေနျပည္ေတာ္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးသန္းေရႊရဲ့ လူယံုေတာ္ျဖစ္<br />ပါတယ္။အခုလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးသန္းေရႊရဲ့ အေျခအေနေတြကို ေျပာင္းလဲသြားေစတဲ့ အိႏိၵယခရီးစဥ္မွာ နိုင္ငံတကာမွာ သိကၡာက်<br />ေလာက္ေအာင္ ဆႏၵျပကန္႕ကြက္ျခင္းကို ခံရျခင္းအတြက္ ေနျပည္ေတာ္ကဗိုလ္မွဴးေတြကေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ပ်က္ၾကတယ္လို႕သိ<br />ရပါတယ္။တိုင္းမွဴးေ၀လြင္ကိုအာဏာသိမ္းဖို႕ တိုက္တြန္းၾကတယ္လို႕ သိရပါတယ္။<br /><br />ထိုင္းနိုင္ငံက၀န္ၾကီးေဟာင္း မစၥတာသပ္စင္ရွင္နာ၀ပ္ကို ကမၻ႕ာကုလသမဂၢညီလာခံ တက္ေရာက္ေနစဥ္ အာဏာသိမ္းခဲ့တဲ့ျဖစ္ရပ္ေတြ ရွိခဲ့တာမို႕ ထိုင္းနိုင္ငံကဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႕လဲ ဆက္သြယ္ကမ္းလွမ္းေနတယ္လို႕ေနျပည္ေတာ္ကလာတဲ့<br />သတင္းအရသိရပါတယ္။ရန္ကုန္မွာျဖစ္ေနတဲ့ပိဋတ္တိုက္ျပသနာကိုလဲဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဳးၾကီးက သူလာမွရွင္းမယ္ လႊတ္ေပးထားလိုက္ဆိုျပီးအမိန္႕<br />ထုတ္ထားတယ္သိရပါတယ္။ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာ္၀န္ေဟာင္းဦးကိုေလးကအာဏာသိမ္းမွဳကိုညႊန္ၾကားေနျခင္းျဖစ္ျပီးေနျပည္ေတာ္<br />မွဦးေကာင္းျမတ္ဆိုသူလဲပါ၀ငါေနတယ္လို႕သိရပါတယ္။ဦးေကာင္းျမတ္ဆိုတာဘယ္သူလဲဆိုတာခုထိစံုစမ္းလို႕မရေသးပါဘူး။<br /><br />ရွမ္းျပည္တပ္မေတာ္(ေျမာက္ပိုင္း)ကလဲ ျပည္သူ႕စစ္တပ္ဖြဲ႕စည္းဖို႕မျဖစ္နိုင္ေသးလို႕ နယ္စပ္တင္းမာမွဳျဖစ္ေနခ်ိန္ အခု<br />လို အာဏာသိမ္းမွဳ ျပဳလုပ္မဲ့သတင္းေတြၾကားေနရတာေၾကာင့္ ရွမ္းျပည္နယ္တိုင္းမွဴးေအာင္သန္းထြဋ္က ေနျပည္ေတာ္သို႕<br />စစ္ေၾကာင္းမ်ားျဖင့္ဆင္းသြားျပီလို႕လဲ ၾကားရပါတယ္။ရွမ္းျပည္နယ္တိုင္းမွဴးေအာင္သန္းထြဋ္ဟာေနျပည္ေေတာ္တိုင္းမွဴးေ၀လြင္<br />နဲ႕ခင္မင္ရင္းနွီးသူျဖစ္ျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးေမာင္ေအးနဲ႕ ပဏာစားသူျဖစ္ေၾကာင္း အျခားစစ္ဖက္ဆိုင္ရာသတင္းရပ္ကြက္မ်ားက<br />ဆိုပါတယ္။အခုဆိုရင္ ျပည္သူေတြဟာေနျပည္ေတာ္မွာအာဏာသိမ္းမွဳျဖစ္မဲ့အေၾကာင္းကို အရိပ္အျမြက္သိကုန္ေနၾက တပ္မ<br />ေတာ္အတြင္း ေပါက္ကြဲမွူေတြေၾကာင့္ ေသြးထြက္သံယိုမွဳမ်ားျဖစ္မလားဆိုျပီးစိုးရိမ္ေနၾကပါတယ္။<br /><br />တိုင္းနဲ႕ျပည္နယ္အဆင့္ဆင့္ထိကို ေနျပည္ေတာ္ကအာဏာသိမ္းမွဳသတင္းေတြ ခုခ်ိန္မွာက်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႕ထြက္ေပၚေနခ်ိန္မွာပဲ <br />အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္မွ ဦးတင္ဦး၏ေနအိမ္အနီးတစ္၀ိုက္မွာ လံုျခံဳေရးေတြ ခ်ထားတယ္လို႕နိုင္ငံေရးရပ္ကြက္ေတြက လာတဲ့<br />သတင္းအေပၚကိုးကားေနၾကပါတယ္။ဦးတင္ဦးဟာ အရင္ကကာကြယ္ေရးစစ္ဦးစီးခ်ဳပ္တာ၀န္ယူခဲ့တာမို႕ အခုလိုတပ္တြင္းပုန္ကန္မွဳ<br />ျဖစ္ျပီး တိုင္းမွဴးေ၀လင္းက အာဏာသိမ္းရန္ အစည္းပေ၀းထိုင္ျပီး ၾကိဳးပန္းေနျခင္းအေပၚ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က တစ္စံု<br />တစ္ရာေျဖၾကားဖို႕ ျငင္းဆန္ပါတယ္။<br /><br />ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဳးၾကီးသန္းေရႊ၏အိႏိၵယနိုင္ငံကို ၅ရက္တာခရီးမသြားခင္ကတည္းက ေနျပည္ေတာ္အတြင္းတိုင္းမွဴးေတြနဲ႕ စစ္တိုင္းမွဴးေတြ<br />ဟာနိုင္င့တကာဖိအားေတြနဲ႕ ၂၀၁၀ေရြးေကာက္ပြဲကို ေရႊ႕ဆိုင္းဖို႕အေရးေဆြးေႏြးၾကရာမွ အခုလိုတပ္တြင္းျပသနာၾကီးထြားသြားရျခင္<br />ျဖစ္ေၾကာင္းသတင္းထြက္ေနပါတယ္။ဒါေပမဲ့ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မ၇ွင္က ေနျပည္ေတာ္ရဲ့တပ္တြင္းျပသနာမ်ားကို ျပည္သူေတြနဲ႕နိုင္ငံတ<br />ကာကမရိပ္မိေအာင္ ေရြးေကာက္ပြဲေန႕ရက္ကို ေၾကျငာေတာ့မယ္ဆိုျပီး အသံေတြထြက္ေနပါတယ္။ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႕ ပတ္သတ္လို႕<br />အာဏာအရွိဆံုးဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးသန္းေရႊဟာ သူ႕ရဲ့ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္လံုး ဘာမွထုတ္ေဖာ္မေျပာပဲ ေနျခင္းကိုၾကည့္ျပီးသိနိုင္ပါတယ္။<br />ေနျပည္ေတာ္ကအာဏာသိမ္းရမ္ၾကိဳးစားေနတာကို စံုစမ္းခိုင္းေနျပီလို႕သိရပါတယ္။ဒါေပမဲ့တိုင္းမွဴးေ၀လြင္ကေတာ့ ယခုအခ်ိန္ထိ ေနျပည္ေတာ္မွာလံုျခံဳေရးအျပည့္နဲ႕ေနရာယူထားေၾကာင္းသိရပါတယ္။<br /><br />(ၾကားသိရတာေလးကို သိေစခ်င္လို႕မွ်ေ၀ရံုသက္သက္ပါ..ေနျပည္ေတာ္မွာေရာက္မေနပါသျဖင့္သတင္းကို<br />အတည္မျပဳေပးနိုင္ေသးပါ။သတင္းထူးပါက ထပ္မံေျပာၾကားပါမည္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-1644408725557783573?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-73393666464026743812010-07-22T23:27:00.008+08:002010-07-23T17:16:53.239+08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/TEhpIuTOaSI/AAAAAAAAAgw/PDM7ORtW2BQ/s1600/24012010024.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496758943794227490" src="http://3.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/TEhpIuTOaSI/AAAAAAAAAgw/PDM7ORtW2BQ/s320/24012010024.jpg" style="cursor: pointer; float: left; height: 320px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 240px;" /></a><br />နွင္း၀တ္ရည္<br /><br />ဒီရက္ထဲေနသိပ္မေကာင္းေတာ့အိမ္မွာနားေနတံုး၊ရင္ထဲကစကားေလးေတြကိုဘေလာ့ေပၚတင္ခ်င္ေနမိပါရဲ့...။တကယ္ေတာ့ရင္ထဲမွာေရး<br />စရာေတြက ေတာ္ေတာ္ေတာ့အမ်ားသားပါ။ေနမေကာင္းျဖစ္တာပဲ ေက်းဇူးတင္ရဦးမယ္ထင္ပါရဲ့..။<br /><br /><br />မနွစ္ကဒီဇင္ဘာလက၊ကၽြန္မတို႕သားအဖမံုရြာကိုေရာက္ခဲ့ပါတယ္..။ကၽြန္မေဖေဖကတရားျပျပီးအလွဴလွဴတတ္ေလေတာ့၊ကၽြန္မကလဲအေဖ<br />သြားေလရာကိုလိုက္ရတာပါပဲ..။ကၽြန္မကေတာ့ပါးပါးကမံုရြာကိုသြားရမယ္ဆိုေတာ့သြားဖို႕ျငင္းမိပါတယ္..။အမွန္တိုင္းေျပာရရင္မနွစ္က<br />(၁၂)လပိုင္းမွာ၊ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ကိုစိတ္မေကာင္းျဖစ္စရာတစ္ခုကိုၾကံဳေတြ႔ေနရခ်ိန္ပါ..။ဒါေၾကာင့္ဘယ္မွလဲသိပ္မသြားခ်င္ပါဘူး..။<br />ဒါေပမဲ့သမီးရယ္..လိုက္ခဲ့ပါ..ဆိုေတာ့လည္းလိုက္သြားျဖစ္တာပါပဲ..။မႏၱေလးကိုေလယာဥ္နဲ႕သြားျပီးမွ၊မံုရြာကိုကားနဲ႕ဆက္သြားရပါ<br />တယ္..။မံုရြာေရာက္ျပီးေတာ့ဘုတလင္ကိုဆက္သြားရျပန္ပါတယ္..။ဘုတလင္ကေနရြာလမ္းေလးတစ္ခုကို၊ဆက္သြားျပီးမွလမ္းကကား<br />လံုး၀ဆက္မသြားနိုင္ေတာ့ေအာင္ဆိုးေနေတာ့တာပါပဲ..။ရြာလမ္းထိပ္မွာလာေစာင့္ေနတဲ့ရြာသားေတြကလဲကားဆက္သြားမရလို႔အားနာ<br />စြာနဲ႕ေယာက္ယက္ခတ္ေနတာေပါ့..။ကၽြန္မကလဲေနပူပူမွာကားေပၚကဆင္းျပီး၊ကားသြားမရတာေစာေစာကၾကိဳမေျပာထားလို႕ေဒါပြေန<br />မိတာေပါ့(သူတို႕မ်ားၾကိဳေျပာထားရင္ဟိုက္စကီးေလးဘာေလးငွားလာလို႕ရတာေေပါ့..ေနာ့)။သူတို႕ကလဲကၽြန္မေဖေဖကိုအားနာနာနဲ႕<br />ႏြားလွည္းစီစဥ္ပါတယ္..။ကၽြန္မေဖေဖကလမ္းေလွ်ာက္တာသိပ္၀ါသနာပါေလေတာ့၊ရြာထဲထိလမ္းေလွ်ာက္မယ္ဆိုတာၾကီးပဲေျပာေနေတာ့<br />ကၽြန္မမွာဘုရားတေနရပါတယ္..။လမ္းေလွ်ာက္ရင္(၇)မိုင္ေလာက္ေလွ်ာက္ရတယ္ဆိုေတာ့မွပဲ၊ကၽြန္မေဖေဖကႏြားလွည္းစီးဖို႕သေဘာ<br />တူပါေတာ့တယ္..။ကၽြန္မမွာေတာ့တစ္ခါမွမစီးဖူးတဲ့ႏြားလွည္းေပၚကေန၊ဖုန္တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ရြာျမင္ကြင္းကိုေငးျပီးဘာမွန္းမ<br />သိပဲလြမ္းေနမိပါတယ္..။ၾကားရြာကေလးေတြကိုျဖတ္သန္းသြားျပီးေတာ့၊သိပ္မၾကာခင္မွာပဲရြာကေလးတစ္ရြာကိုေတြ႕ရပါတယ္..ရြာက<br />ေလးနာမည္ကမံုထူးေက်းရြာတဲ့..။<br /><span id="fullpost">သူတို႕ရြာကေလးကတကယ့္ေသးေသးေလးပါ။အိမ္ေျခက(၃၆)အိမ္ပဲရွိတာပါတဲ့..။အရင္ကဆိုရင္အိမ္ေျခ(၁၉)<br />အိမ္ပဲရွိတဲ့ရြာကေလးပါလို႕ရြာခံလူကရွင္းျပပါတယ္..။ကၽြန္မအရင္ဆံုးျမင္ရတာကေတာ့တံတားတစ္ခုပါ..။တံတားကအုတ္နဲ႕အခိုင္အမာ<br />လုပ္ထားတာျဖစ္ျပီး၊သူတို႕၇ြာသားေတြပဲ၀ိုင္း၀န္းစုေပါင္းလုပ္အားေပးထားၾကတဲ့အေၾကာင္းကိုလဲေျပာျပပါတယ္..။ရြာလမ္းကလဲခပ္က်ယ္<br />က်ယ္ေလး၊ျဖစ္ျပီးတစ္လမ္းလံုးဟာရွင္းသန္႕ေနတာပါပဲ..။ရြာလယ္ေလာက္မွအုတ္ကန္အၾကီးၾကီးတစ္ခုေတြ႕ရျပီး၊ေရကိုအၾကိဳက္လာခပ္လို႕ရ<br />ေအာင္စီမံထားၾကပါတယ္..။ေနာက္ထပ္ထူးဆန္းတာကတစ္ရြာလံုးမွာဓာတ္တိုင္ေတြရွိတာပါပဲ..သူတို႕ဘာသာလုပ္ထားတာျဖစ္<br />တာမို႕သစ္သားတိုင္ေတြပါပဲ..။တစ္ရြာလံုးကိုလွည္းျဖတ္လာတာခဏေလးပါ..ရြာကေလးကေသးေသးေလးကိုးး.။သူတို႕ရြာဘုန္း<br />ၾကီးေက်ာင္းကိုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မလန္႕သြားမိတယ္..ရြာေသးေသးေလးနဲ႕မလိုက္ေအာင္ခမ္းနားတဲ့ေက်ာင္းၾကီးကိုေတြ႕လိုက္ရတာ<br />ပါ.။တစ္ရြာလံုးမွာသူေ႒းမရွိပါဘူး..အားလံုးလက္လုပ္လက္စားေတြျဖစ္ၾကျပီး ရိုးသားတဲ့အညာသူအညာသားမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့အျပင္<br />ေလာဘလဲၾကီးၾကပံုမရွိပါဘူး..။ရြာေက်ာင္းၾကီးကိုသူတို႕လုပ္အားထဲကစုျပီးလွဴဒါန္းၾကတာပါတဲ့..။ပန္းရံအတတ္တတ္တဲ့သူကသူ႕<br />ရဲ့ပညာကိုလွဴပါတယ္..ပန္းပုတတ္တဲ့သူကပန္းပုကိုထုလုပ္ပါတယ္..။ဒီလိုနဲ႕ကၽြန္မဟာထူးဆန္းတဲ့ေနရာေလးတစ္ခုကိုေရာက္ရွိခဲ့<br />ပါတယ္..။<br /></span><br />မနက္မိုးလင္းတာနဲ႕ တစ္ရြာလံုးကဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကဧည့္သည္မ်ားျဖစ္တဲ့ကၽြန္မတို႕စားဖို႕သူတို႕တတ္နိုင္တာေလးေတြလာပို႕ၾကပါ<br />တယ္..ကၽြန္မတို႕သားအဖကလဲေရာက္ေလရာမွာ တရားစခန္းတစ္ပတ္လံုးစာအတြက္ဆြမ္းလွဴေနၾကမို႕ သူတို႕ရြာကေလးကိုလဲလွဴ<br />ေပးပါတယ္..။သူတို႕ကလဲကၽြန္မတို႕လွဴတာထက္ကို စံုေအာင္လာလာလွဴၾကတာပါပဲ..။ကၽြန္မကငယ္ငယ္ကတည္းကပဲဆိုရင္ပဲျပဳတ္<br />ကလြဲရင္ ဘယ္ပဲမွကိုမၾကိဳက္တာပါ.။အညာဆိုေတာ့ ငါေတာ့ေန႕တိုင္းပဲဟင္းစားၾကျပီဟဲ့ဆိုျပီး စိတ္မ်ားညစ္လိုက္တာအလြန္ပါပဲ..။<br />ဒါေပမဲ့ပဲၾကမ္းသုတ္ကိုေတာ့ကၽြန္မကသိပ္ၾကိဳက္ပါတယ္..ကၽြန္မမ်ားတစ္ခုခုကိုၾကိဳက္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွမရိုးတတ္ပါဘူး..။မံုထူးမွာ<br />ေနတံုးရက္ေတြမွာ ကၽြန္မေန႕တိုင္းပဲၾကမ္းသုတ္ကိုစားလြန္းလို႕ သူတို႕ခမ်ာလဲကၽြန္မကိုအံ့ၾသလို႕ေပါ့..။အဲ့ေလာက္ပဲဟင္းမၾကိဳက္တဲ့<br />ကၽြန္မဟာတစ္ေန႕တစ္ေန႕၊သူတို႕လာပို႕တဲ့ပဲဟင္းမ်ိဳးစံုကို၊ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ၾကီးကိုစားျဖစ္တာပါပဲ..မ်က္လံုးမွိတ္ျပီးဟင္းခတ္လိုက္ပါ..<br />ပဲကို သင္မလြဲေစရပါလို႕ဆိုရေလာက္ေအာင္ပဲမ်ိဳးစံုပါပဲ..။ကၽြန္မကပဲဟင္းေတြကိုမၾကိဳက္ေပမဲ့၊သူတို႕ရဲ့ျဖဴစင္တဲ့ေမတၱာကိုသိပ္ခ်စ္တာ<br />ပါပဲ..ေမတၱာတရားဆိုတာကို သိပ္အေလးအနက္ထားေလေတာ့..ဟင္းခြက္ကေလးကိုလင္ပန္းနဲ႕ တင္ျပီးအျပံဳးေတြနဲ႕လာတတ္တဲ့<br />သူတို႕ဟင္းေတြကိုကၽြန္မမ်က္နွာမလႊဲရက္ပါဘူး..။ကၽြန္မတို႕မ်ားသူတို႕ဟင္းခြက္ကေလးကိုမခတ္ရင္ မ်က္နွာေလးေတြညိဳလို႕ေပါ့..။<br />တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ဟင္းခြက္ကေလးေတြကို လင္ပန္းနဲ႕ပို႕ေနတဲ့သူကေလးေတြက..ရြာကကေလးေလးေတြပါ..။လူၾကီးေတြကေတာ့<br />ကၽြန္မတို႕လွဴထားတဲ့ေငြနဲ႕ ခ်က္ၾကျပဳတ္ၾကေပါ့..။ျမန္မာျပည္ကရြာတစ္ခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္မေရာက္ဖူးေပမဲ့ဒီေလာက္ျဖဴစင္ရိုးသားတဲ့ရြာက<br />ေလးမ်ိဳးကိုကၽြန္မမျမင္ဖူးခဲ့ပါဘူး..။မနက္မိုးလင္းရင္လူတိုင္းဟာ၊ေယာဂီေတြအာရုဏ္ဆြမ္းအတြက္လာေရာက္ခ်က္ျပဳတ္ၾကပါတယ္.။<br />ေယာဂီေတြစားျပီးရင္ သူတို႕တစ္ရြာလံုးဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေအာက္က ေျမျပင္မွာခံုေတြ၀ိုင္းဖြဲ႕ျပီးစားၾကပါရဲ့..။စခန္းရက္သာျပီးသြားပါ<br />တယ္..ဘယ္သူမွအစားအတြက္ျငင္းခုန္တာမေတြ႔မိသလို..ဘယ္သူကမွပိုလို႕အိမ္ကိုယူပါဆိုတာေတာင္မယူၾကပါဘူး..။ဟင္းေတြ<br />ခ်က္ျပဳတ္ျပီးရင္ ေက်ာင္းေအာက္ကစားဖိုေခ်ာင္မွာ ဒီတိုင္းပဲအုပ္ထားေပမဲ့..ဘယ္ကေလး..ဘယ္လူၾကီးကမွယူမစားၾကသလို..<br />ထမင္းစားၾကမယ္ဆိုရင္လဲ..ဦးရီးစားပါ..အေဒၚစားပါနဲ႕..စားေကာင္းတာမွန္သမွ်ကို တစ္ေယာက္ပန္းကန္ထဲတစ္ေယာက္ေပ်ာ္<br />ေပ်ာ္ၾကီးထည့္ေပးေနၾကတာကိုျမင္ရေလေတာ့ကၽြန္မျဖင့္ထူးဆန္းေနမိပါရဲ့..။ကေလးေလးေတြအားလံုးဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာလာ<br />ေတာ့ေပမဲ့ ဘယ္ကေလးကမွလဲယူမစားပါဘူး..။အဆံုးသျဖင့္..ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထဲမွာ ေပါမ်ားေနတဲ့ဘယ္ေခြးတစ္ေကာင္ကမွလဲ<br />ဟင္းခြက္ေတြကိုမလွန္ေလွာပါဘူး..။သူတို႕မီးဖိုေခ်ာင္က ဘုန္းၾကီေက်ာင္းထိပ္မွာျဖစ္ျပီးဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထဲ၀င္တာနဲ႕ မီးဖိုေခ်ာင္ကို<br />အရင္ေရာက္တာပါ..။တစ္ရြာလံုးအင္မတန္စည္းကမ္းရွိၾကပါတယ္..။<br />သူတို႕ရြာကေလးမွာညတိုင္း ရြာကမိန္းခေလးေတြကပရိတ္ၾကီး..ဓမၼစၾကာ..ပ႒ါန္းေဒသနာေတာ္ၾကီး..စသျဖင့္ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ၾက<br />ပါတယ္..။ေနာက္ထပ္ထူးဆန္းတာတစ္ခုကေတာ့ မံုထူးရြာကေလးမွာထန္းရည္ဆိုင္၊အရက္ဆိုင္ဆိုတာလံုး၀မရွိပါဘူး..။တစ္ရြာ<br />လံုးလူၾကီးလူငယ္ေတြအားလံုး ဘာသာေရးကိုေလးေလးစားစားရွိၾကတာပါပဲ..။<span id="fullpost"></span><br /><span id="fullpost"><br />ရြာကေလးမွာထံုးစံအတိုင္းကေလးေတြနဲ႕ ကၽြန္မကအဖြဲ႕က်တာပါပဲ..။သူတို႕ေလးေတြကစကားေျပာရင္ သူတို႕ကိုယ္သူတို႕က်ဳပ္လို႕<br />သံုးတတ္ပါတယ္..။ကၽြန္မနားထဲမွာေတာ့ နည္းနည္းရိုင္းေနသလိုပါပဲ..။ကေလးေတြကို ကၽြန္မကလဲကၽြန္မစားဖို႕သယ္လာတဲ့ရိကၡာ<br />ေတြကိုထုတ္ေကၽြးနဲ႕ အရမ္းအဖြဲ႕က်ေနတာေပါ့..။ကေလးေလးတစ္ေယာက္နာမည္ကနွင္း၀တ္ရည္တဲ့..။ကၽြန္မကေတာ့ခ်စ္စနိုးနဲ႕<br />နွင္း၀တ္ရည္ေသာင္းလို႕သူ႕ကိုေခၚပါတယ္..။သူက(၄)နွစ္ပဲရွိပါေသးတယ္..။ရြာေရာက္ျပီးတတိေျမာက္ရက္မွာနွင္း၀တ္ရည္က<br />(သူကေက်ာင္းမတက္ရေသးေတာ့ တစ္ေနကုန္ကၽြန္မနားမွာရွိေနတတ္ပါတယ္)ကၽြန္မကိုစေျပာလာပါတယ္..။က်ဳပ္တို႕အိမ္ကနီးနီး<br />ေလး..လိုက္လည္ပါတဲ့..။ကၽြန္မလက္ကိုသူ႕လက္ေသးေသးေလးနဲ႔တြဲျပီး သူ႕အိမ္ကိုေခၚသြားခဲ့ပါတယ္..။လမ္းမွာရြာထဲကအမ်ိဳး<br />သမီးၾကီးတစ္ေယာက္က..နွင္း၀တ္ရည္..သမီးအေမမရွိဘူး..ဧည့္သည္ကိုဘာလို႕အိမ္ေခၚသြားမွာလဲ..အားနာစရာ..လို႕ေျပာ<br />လာေတာ့..အာဂမေလးကအေမမရွိလဲက်ဳပ္ရွိတယ္ဆိုျပီး ကၽြန္မလက္ကိုဆြဲေခၚတာပါ..။သူ႕အိမ္ကေလးေရာက္ေတာ့ေသာ့ခတ္ထား<br />တာေပါ့..။သူ႕ေဖေဖကမႏၱေလးျမိဳ႕ေပၚမွာ ရြာကေစာင္ေတြကိုသြားေရာင္းေနတာမို႕အိမ္မွာမရွိပါဘူး..။သူကေလးကအိမ္ေသာ့ဘယ္<br />မွာရွိတယ္ဆိုတာသိျပီး၊ေသာ့ေတြဘာေတြဖြင့္ေပးပါတယ္..ျပီးေတာ့မွအိမ္ေရွ႕ကခံုေလးမွာ၊ကၽြန္မကိုခဏထိုင္ေစပါတယ္..။သူကေတာ့<br />ဟိုရွာဒီရွာနဲ႕နို႕ဆီခြက္တစ္ခုကိုေကာက္လာပါတယ္..။ျပီးေတာ့မွနို႕ဆီခြက္နဲ႕ဘာပဲမွန္းမသိတဲ့ပဲတစ္ဘူးကိုယူျပီးျပန္ထြက္လာပါတယ္.။<br />ျပီးေတာ့မွကၽြန္မကိုမမလာဆိုျပီး၊ကၽြန္မလက္ကိုဆြဲေခၚပါတယ္..။ဘယ္ကိုသြားမွန္းမသိေတာ့၊ကၽြန္မလဲလိုက္လာတာေပါ့..။မုန္႕ေတြ<br />ေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေရာက္ေတာ့၊ဆိုင္ရွင္ကိုနို႕ဆီဗူးနဲ႕ထည့္ထားတဲ့ပဲကိုေပးျပီး၊မမၾကိဳက္တာစားလို႕ေျပာပါေတာ့တယ္..။သူတို႕ဓေလ့ကမုန္႕<br />ကိုေငြနဲ႕မ၀ယ္ပဲ..ပဲနဲ႕လဲတာကိုးး..။ဘာမွမသိတဲ့ကၽြန္မမွာေတာ ့ရယ္ခ်င္လိုက္တာ..ကေလးေသးေသးေလးတစ္ေယာက္ကကၽြန္မ<br />ကိုပဲတစ္ဗူးနဲ႕မုန္႔၀ယ္ေကၽြးေနတာကိုး။ကၽြန္မတစ္သက္တာလံုးမွာ မုန္႕ကိုပဲနဲ႕လဲျပီး ကေလးေလးတစ္ေယာက္၀ယ္ေကၽြးတာကိုစား<br />ခဲ့ရတဲ့ခံစားမွဳကိုမၾကံဳခဲ့ဖူးေလေတာ့ သိပ္ကိုအံ့ၾသေနမိတာပါ။ကၽြန္မလဲဘာမုန္႕ယူရမွန္းမသိဘူးကြလို႕ဆိုေတာ့ သူကေလးကပဲမုန္႕<br />နွစ္ခုယူျပီးကၽြန္မတစ္ခုသူတစ္ခုယူလာတာေပါ့..ဆိုင္ရွင္ေတြကေတာ့၊ကၽြန္မကိုအားနာေနတာေပါ့..။ကၽြန္မျဖင့္သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့<br />ကေလးေလးေတြရဲ့ေမတၱာကိုက်က္သီးထမိပါရဲ့..။<br /><br />သူတို႕ကေလးေတြေက်ာင္းကျပန္လာရင္ ကၽြန္မအတြက္ဇီးသီးေတြခူးလာ..ပန္းေတြခူးလာၾကပါတယ္..။ကၽြန္မကလဲသူတို႕ကိုမနက္<br />တိုင္းမုန္႕ဖိုးေပးျပီးမွ ေက်ာင္းသြားခိုင္းတာမို႕..သူတို႕ေက်ာင္းသြားခါနီးတိုင္း၊ကၽြန္မကိုလာနွဳတ္ဆက္ၾကပါတယ္..။ထမင္းဗူးႏြမ္းႏြမ္း<br />ေလးေတြအ၀တ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးေတြ၀တ္ထားၾကတဲ့ သူတို႕ကေလးေတြအားလံုးကိုကၽြန္မသိပ္ခ်စ္ရပါတယ္..။ညဘက္ဆိုရင္ရြာလမ္းရဲ့<br />ခံုတန္းမွာကၽြန္မတို႕အုပ္စုလိုက္ထိုင္ျပီး၊သူတို႕ကကၽြန္မကိုသီခ်င္းဆိုျပၾကပါတယ္..။ရယ္ရတာကသူတို႕တစ္ရြာလံုးက..ကေလးေတြ<br />ရတဲ့သီခ်င္းကဟန္ထြန္းရဲ့..အရင္ကဇာတ္လမ္းေလး..တဲ့..။တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ဒီသီခ်င္းကိုဆိုျပၾကေလရဲ့..။<br />ညဘက္ဆိုရင္ကၽြန္မအျမဲၾကည့္တတ္တာာၾကယ္ေတြစံုေနတဲ့ေကာင္းကင္ၾကီးကိုပါ..။ၾကယ္ကေလးေတြတလက္လက္ၾကားကလမင္း<br />ၾကီးကိုကၽြန္မကသိပ္ခ်စ္ပါတယ္..။သူတို႕မ်ားသီခ်င္းဆိုရင္တျခားသီခ်င္းဆိုၾကပါလားလို႕ေျပာမိရင္..က်ဳပ္တို႕ကဒီသီခ်င္းပဲရတာ<br />မမရဲ့လို႕ေျပာၾကပါေလေရာ..။ၾကယ္ေလးေတြတလက္လက္ၾကားကလေရာင္ေအာက္မွာ၊ဒီသီခ်င္းသံၾကားရေတာ့ကၽြန္မရင္ထဲမွာစိတ္<br />မေကာင္းျဖစ္မိပါရဲ့..။ကေလးေလးတစ္ေယာက္ဆိုေနတာကို၊နားေထာင္ရင္းကၽြန္မမ်က္ရည္အလိုလိုက်မိလာတယ္..။မ်က္ရည္က်လာ<br />တာကိုသိေပမဲ့..ၾကယ္ေတြကိုေငးၾကည့္ေနတံုးမွာ..တဟီးဟီးနဲ႕အက်ယ္ၾကီးထျပီးငိုသံၾကားရတယ္..ေနာက္ေတာ့ကေလး(၃)<br />ေယာက္ေလာက္တျပိဳင္တည္းထငိုေနၾကတာကိုးး။ကၽြန္မမွာလဲအလန္႕တၾကားထခုန္မိတာပါပဲ..။ဘာျဖစ္တာလဲလို႕သူတို႕ကိုကပ်ာ<br />ကယာေမးမိတယ္..။ဘာေကာင္မ်ားကိုက္သလဲေပါ့..။ဘာလို႕ငိုတာလဲကေလးတို႕ရယ္လို႕ေမးေတာ့လည္းမမငိုလို႕ငိုတာတဲ့..။<br />ကၽြန္မရင္ထဲကိုအင္မတန္ကိုထူးဆန္းတဲ့ရင္ခုန္မွဳတစ္ခုစီးဆင္းသြားတယ္..။အဲ့ဒါေမတၱာေပါ့..။<br /><br />ကၽြန္မသူတို႕ရြာကေလးမွာေနတံုးမွာ၊သိပ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနခ်ိန္ျဖစ္ေနေပမဲ့..သူတို႕ေလးေတြ..သူတို႕တစ္ရြာလံုးရဲ့ျဖဴစင္ရိုးသားလြန္း<br />တဲ့ေမတၱာေၾကာင့္ကၽြန္မအငိုတိတ္ခဲ့ရတယ္..။ကၽြန္မကိုသူတို႕ေပးခဲ့တဲ့ျဖဴစင္တဲ့သူတို႕ရဲ့ေမတၱာကိုကၽြန္မေတြးၾကည့္ရင္..ခုထိကိုေႏြး<br />ေထြးေနတံုးပါပဲ..။<br /><br />ကၽြန္မတို႕မျပန္ခင္တစ္ရက္မွာ၊သူတို႕ေလးေတြကၽြန္မကိုလက္ေဆာင္ေတြလာေပးၾကပါတယ္..ကၽြန္မသိပ္ၾကိဳက္တဲ့ပဲျခမ္းေတြေပါ့..။<br />ေနာက္ေတာ့သူတို႕ကိုယ္တိုင္ခူးလာတဲ့ဇီးသီးေတြ..ပ်ားရည္ေတြ..ေနာက္သနပ္ခါးေတြ..။ကၽြန္မေဖေဖကေတာ့သူတို႕ကိုကၽြန္မေန<br />တဲ့အခန္းေပါက္၀ကေနစေနပါတယ္..။ဒါေတြဘဘကိုေပးဖို႕ယူလာတာလား..သူတို႕ေလးေတြကလဲအရမ္းပြင့္လင္းရိုးသားၾကပါတယ္<br />ဘဘအတြက္မဟုတ္ဘူး..မမအတြက္တဲ့..။<br /><br />ကၽြန္မျပန္မဲ့ရက္မွာ၊သူတို႕ေက်ာင္းမတက္ၾကပဲခြင့္ယူၾကပါတယ္..။ေနာက္ေတာ့..အားလံုးမ်က္ရည္ေတြေတြက်လို႕ေပါ့..။</span><br /><span id="fullpost">ကၽြန္မကိုသူတို႕ကိုမွာလိုက္ၾကပါတယ္..။က်ဳပ္တို႕ကိုသတိရေနပါတဲ့..။ကၽြန္မလဲအျမဲသူတို႕ကိုသတိရေနပါတယ္..။သူတို႕</span><br /><span id="fullpost">ရြာကေလးလို၊ရြာကေလးတစ္ရြာျမန္မာျပည္မွာရွိေနတာကိုကၽြန္မအျမဲလြမ္းေနမွာပါလို႕ကၽြန္မလဲေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ကၽြန္မ</span><br /><span id="fullpost">အရင္တံုးကစာေတြမွာဖတ္ဖူးပါတယ္..ရြာဓေလ့ေတြ..။ရြာေတြကိုလဲကၽြန္မေရာက္ဖူးပါတယ္..။ဒါေပမဲ့မံုထူးရြာကေလးကို</span><br /><span id="fullpost">ကၽြန္မအခ်စ္ဆံုးပါသိပ္ကိုျဖဴစင္တဲ့သူတို႕ရဲ့ေမတၱာနဲ႕..သိပ္ကိုျမတ္နိုးစရာေကာင္းတဲ့သူတို႕ရဲ့ခ်စ္ျခင္းေတြကို..ကၽြန္မျဖင့္..</span><br /><span id="fullpost">ကၽြန္မသြားေလရာကိုယူလာခ်င္လိုက္တာ..။</span><br /><br /><span id="fullpost"></span><br /><span id="fullpost">သူတို႕ဆိုထားတဲ့ဟန္ထြန္းသီခ်င္းေလးကိုအသံဖိုင္ကူးခဲ့တာမို႕ကၽြန္မမၾကာခဏနားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္..ျပီးေတာ့သိပ္ကို</span><br /><span id="fullpost">ျဖဴစင္တဲ့အျပံဳးေလးေတြနဲ႔..ေမတၱာေတြနဲ႕ျပည့္၀ေနတဲ့မ်က္လံုးေလးေတြကိုသိပ္ကိုလြမ္းမိပါေတာ့တယ္..။<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-7339366646402674381?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-7595006271644333582010-07-19T23:04:00.000+08:002010-07-19T23:04:12.923+08:00တစ္ရက္မွာကၽြန္မလူနာတစ္ေယာက္ကိုသြားၾကည့္ခဲ့ပါတယ္..။သူ႕ေရာဂါကိုအေမရိကားမွာေရာ..ထိုင္၀မ္မွာပါသြား<br />ကုသျပီးမွျပန္ေရာက္လာတာပါ။လူနာကိုအိမ္မွာပဲထားတာမို႕ကၽြန္မတို႕သူ႕အိမ္ကိုေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္..။လူနာကအ<br />သက္(၄၀)ေလာက္ရွိျပီးခ်စ္စရာဇနီးေလးနဲ႕ျမတ္နိုးစရာေကာင္းတဲ့သားေလးနွစ္ေယာက္လဲရွိပါတယ္..။လူနာရဲ့အေမ<br />ကသူ႕သားေရာဂါအေျခအေနဆိုးေနတာကိုလူနာရဲ့ဇနီးကိုလံုး၀ေျပာျပမထားပါဘူးလို႕ကၽြန္မကိုေျပာျပပါတယ္။ကၽြန္မ<br />ကေတာ့တအံ့တၾသနဲ႕..အန္တီ..သူ႕ဇနီးကိုေတာ့ေျပာျပသင့္ပါတယ္..လို႕စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႕ေျပာမိပါတယ္..။လူနာ<br />ရဲ့အေမကသူ႕ေခၽြးမသိသြားလို႕ငိုငိုေနရင္..သူ႕သားေလးစိတ္ဓာတ္က်မွာစိတ္ပူမိလို႕ခုလိုဖံုးထားရတာပါတဲ့ေလ..။<br />ကၽြန္မကေတာ့သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္လံုးေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေရာက္ေနတာကိုမသိရရွာတဲ့အစ္မၾကီးကို<br />သနားမိပါတယ္..။လူနာရဲ့ေရာဂါကအသည္းကင္ဆာပါ.။သူ႕နာမည္ကိုကၽြန္မကလီကိုးလို႕ေခၚပါတယ္..။လီဆိုတာ<br />ကသူ႕ေရွ႕စာလံုးျဖစ္တာေၾကာင့္အကိုလီဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္ရပါတယ္..။<br /><span id="fullpost">သူ႕ဇနီးကေတာ့ယူနန္မေလးျဖစ္ျပီးကၽြန္မကေတာ့တရုတ္လိုအစ္မပဲေခၚပါတယ္..။ဒီလပိုင္းေတြ<br />မွာလူနာေတြကိုျမင္ေနၾကမို႕ကၽြန္မအတြက္လူနာကိုၾကည့္ရတာသိပ္ျပီးျပင္းျပင္းထန္ထန္မခံစားရေတာ့ဘူးလို႕ေတာ့<br />ထင္ထားမိတာပါပဲ..။လီကိုးကျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႕ကၽြန္မကိုသူ႕ေမေမအလစ္မွာေမးပါတယ္..။ကၽြန္ေတာ္ေသရေတာ့မ<br />လားတဲ့..။ဒီစကားကိုၾကားလိုက္လို႕သူ႕မ်က္နွာကို..အထူးသျဖင့္သူ႕မ်က္လံုးကိုကၽြန္မေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိေတာ့<br />ေရာဂါေၾကာင့္၀ါေနတဲ့မ်က္လံုးေလးေတြမွာအရိပ္တစ္ခုေတြ႕လိုက္ရပါတယ္...။အဲ့ဒီ႕အရိပ္ေပါ့..ကၽြန္မသိပ္ေၾကာက္<br />တဲ့အရိပ္ေလးေတြပါ..။ကၽြန္မေမေမ မဆံုးခင္မွာလဲအဲ့လိုအရိပ္ေတြကိုရင္ထဲမွာနာက်င္စြာေတြ႕ခဲ့ရတယ္..။ခုလဲ<br />ကၽြန္မထပ္ေတြ႕ရျပန္ပါျပီ..။အဲ့ဒီ႕အရိပ္ကသိပ္ကိုရွင္သန္ခ်င္ေနေသးတဲ့အရိပ္ေတြပါ..။ သူ႕မ်က္လံုးကဖိတ္ဖိတ္<br />ေတာက္ေနျပီး..သူ႕ကိုယ္သူလဲေနနိုင္ဦးမွာပါလို႕မ၀ံ့မရဲနဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့အရိပ္ကေလးပါ..။နည္းနည္းေတာ့အ<br />ေရးၾကီးတယ္..လီကိုးကိုယ့္ကိုကိုယ္ပိုဂရုစိုက္ေနာ္လို႕ကၽြန္မေျပာလိုက္ေတာ့..သူ႕မ်က္လံုးေလးေတြအေရာင္ေဖ်ာ့<br />သြားပါတယ္..ျပီးေတာ့ကၽြန္ေတာ့မိန္းမကိုကၽြန္ေတာ့္အေျခအေနမသိေစခ်င္ပါဘူးလို႕တိုးတိုးေလးေျပာေနရွာတယ္.။<br />ဒီ(၂)လပိုင္းက်ရင္ကၽြန္ေတာ္တို႕အိမ္ေထာင္သက္(၁၀)နွစ္ျပည့္ျပီ..မေမကိုထမင္းလိုက္ေကၽြးခ်င္ေသးတယ္..ကၽြန္<br />ေတာ္ေနေကာင္းခ်င္တယ္ဗ်ာလို႕.သူ႕ေမေမနဲ႕ကၽြန္မကိုေျပာေနပါေသးတယ္..။လီကိုးေမေမပံုစံကပိန္ပိန္ေသးေသး<br />ေလးပါ..ဒါေပမဲ့အဲ့ဒီေလာက္စိတ္ဓာတ္မာတဲ့အမ်ိဳးသမီးကိုကၽြန္မမေတြ႕ဖူးေသးပါဘူး..လီကိုးနဲ႕တျပိဳင္တည္းမွာ<br />လီကိုးေဖေဖကလဲကင္ဆာျဖစ္ေနပါျပီ..စိတ္ပူရပါတယ္...။လင္ေယာက်ၤားနဲ႕သားၾကားမွာတစ္ခ်က္မ်က္နွာမပ်က္<br />ပါဘူး..ဒါ့အျပင္လီကိုးကလဲသူ႕ေဖေဖကင္ဆာျဖစ္ေနတာမသိသလို..သူ႕ေဖေဖကလဲသူ႕သားအေျခအေနသိပ္ဆိုး<br />ေနတာမသိရွာပါဘူး..။လီကိုးေမေမကေတာ့သူ႕သားကုိအျပံဳးေလးနဲ႕..ေအးေအး..ေနေကာင္းရင္ေကၽြးရမွာေပါ့လို႕<br />ေလသံေအးေအးေလးနဲ႕ေျပာေနပါရဲ့..။<br /><br />လီကိုးေမေမကသူ႕သားအေၾကာင္းကိုကၽြန္မကိုေျပာျပပါတယ္..။ငယ္ငယ္ကတည္းကသိပ္ဆိုးတာတဲ့..အျမဲရန္ျဖစ္<br />တတ္ျပီးတကိုယ္လံုးမွာဓားခုတ္ရာေတြေတာင္ရွိပါတယ္..ဒါေပမဲ့အဲ့ဒီတံုးကမေသခဲ့ပါဘူး..။အရက္ဆိုရင္တအား<br />ေသာက္ျပီးေပေပေတေတေနတဲ့သားမိုက္ဟာ..သူ႕ဇနီးျဖစ္လာမဲ့အစ္မနဲ႕တရုတ္ေက်ာင္းမွာသြားေတြ႕ခဲ့ပါတယ္။<br />အစ္မနဲ႕ေတြ႕ျပီးေနာက္မွာအရက္ကိုလံုး၀ျဖတ္လိုက္သလို..အစ္မကိုစကားမာမာေတာင္မေျပာပါဘူးတဲ့..။အစ္မ<br />ဘယ္သြားသြားလိုက္ပို႕ေပးတတ္ျပီး..ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ေဆးခန္းျပတဲ့အခ်ိန္ပဲခြဲေနဖူးတာပါတဲ့ေလ..။အခုေတာ့<br />မိုက္တဲ့ဒဏ္ေတြခံရတာေပါ့ကြယ္လို႕ငိုျပီးေျပာျပရွာပါတယ္..။<br /><br />အခုေတာ့..။<br />လီကိုးသူ႕ကိုယ္သူဘယ္လိုပဲျပင္ထားေပမဲ့..သူ႕ကိုေနာက္ကသူစိတ္ထင္ရာလုပ္ခဲ့တာေတြကလိုက္လာခဲ့ပါတယ္.။<br />ထိန္းထားတဲ့ၾကားကမ်က္ရည္ေတြေတြက်ရင္း..ကၽြန္ေတာ့ေၾကာင့္မိသားစုအားလံုးစိတ္ဆင္းရဲရတယ္ဗ်ာလို႕ေျပာ<br />ရွာပါတယ္..။<br /><br />ေနာက္ရက္သူတို႕အိမ္ကိုကၽြန္မေရာက္ခ်ိန္မွာ..လီကိုးရဲ့ဇနီးအစ္မကကၽြန္မကိုမီးဖိုေခ်ာင္ကိုေခၚသြားပါတယ္..။ျပီး<br />ေတာ့မွ..အစ္မေယာက်ၤားမရေတာ့တာအစ္မသိပါတယ္..ဘယ္သူမွမေျပာလဲသိပါတယ္ဆိုျပီးသည္းသည္းထန္ထန္<br />ငိုရွာပါေတာ့တယ္..။ကၽြန္မကေတာ့အစ္မကိုဖက္ျပီးအားေပးေနမိတယ္...။အစ္မကခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္တစ္ဦးပါ။<br />အစ္မကေျပာပါတယ္..အစ္မရဲ့အဘိုးေတြ..အဘြားေတြ..မိသားစုေတြအားလံုးတစ္ေယာက္မွမေသေသးဘူး..ျပီး<br />ေတာ့အစ္မလူေသတာလဲမျမင္ဖူးဘူး..အစ္မငယ္ငယ္ေလးရွိေသးတယ္..အစ္မေယာက်ၤားဘာလို႕ေသရမွာလဲညီမ<br />ရယ္...ကေလးေတြငယ္ေသးတယ္..(၃)နွစ္ေလာက္ေနနိုင္ေအာင္လုပ္ေပးပါတဲ့..ကၽြန္မကိုေျပာလာရွာပါတယ္..။<br />ကၽြန္မသိတယ္ဆိုတာကိုကၽြန္မေယာက်ၤားလံုး၀မသိပါေစနဲ႕ေနာ္..လို႕လဲေျပာရွာပါတယ္...ကၽြန္မအစ္မကိုတစ္ခု<br />ေမးလိုက္မိပါတယ္..လီကိုးအေျခအေနကိုအစ္မဘယ္လိုသိတာလဲလို႕..ေပါ့။အစ္မကကၽြန္မရင္ကိုနာက်င္ေစတဲ့<br />စကားတစ္ခြန္းေျဖပါတယ္..။သူထိုင္၀မ္ကျပန္လာေတာ့ပံုစံေျပာင္းေနတာေလ..အစ္မကသူ႕ကိုေယာက်ၤားလိုခ်စ္<br />ခဲ့တာမဟုတ္ဘူးညီမရဲ့..အစ္မရဲ့သားေလးလိုခ်စ္ခဲ့တာ..သူ႕ကိုအရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ၾကည့္ေနေတာ့သူဘာျဖစ္<br />တယ္ဆိုတာအစ္မအလိုလိုသိတာေပါ့တဲ့..။သူ႕ေယာက်ၤားကိုသားတစ္ေယာက္လိုခ်စ္တာပါတဲ့..။ဒီစကားေလးကို<br />ကၽြန္မခံစားခဲ့ဖူးတယ္..ဒီလိုခ်စ္ျခင္းကိုကၽြန္မေသေသခ်ာခ်ာသိေနခဲ့ပါတယ္..။ကေလးေတြကလဲအေဖနားမွာတစ္<br />ေယာက္တစ္ေပါက္နဲ႕ေပ်ာ္ေနၾကတာကိုျမင္ေနရတဲ့ကၽြန္မမွာလဲစိတ္မေကာင္းၾကီးစြာျဖစ္ရပါတယ္..မီးဖိုေခ်ာင္က<br />ထြက္လာေတာ့အစ္မမ်က္နွာေလးကအျပံဳးေတြနဲ႕ပါ..။ကၽြန္မျဖင့္သူတို႕မိသားစုကိုၾကည့္ျပီးကၽြန္မခႏၶာကိုယ္အစိတ္<br />အပိုင္းတစ္ခုခုကိုထုတ္ျပီးလွဴလိုက္လို႕..လီကိုးသက္သာမယ္ဆိုရင္တကယ္ပဲလွဳခ်င္ေနမိပါတယ္..။တစ္ေယာက္ကို<br />တစ္ေယာက္ဒီေလာက္ခ်စ္ၾကျပီးသိပ္ကိုေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့မိသားစုေလးျပိဳကြဲသြားမွာကၽြန္မလံုး၀မၾကည့္ရက္နိုင္ပါဘူး.။<br />ကၽြန္မကလဲအင္မတန္သနားတတ္သူျဖစ္ေလေတာ့လီကိုးရဲ့မိသားစုေလးကိုေတြ႕ျပီးမ်က္ရည္က်မိတာပါပဲ..လီကိုး<br />အတြက္သတ္သတ္လြတ္ေတြစားေပး၊ပရိတ္ေတြရြတ္ေပးနဲ႕မ်ိဳးစံုလုပ္ေပးေနတဲ့ၾကားကပဲေသြးရူးေသြးတမ္းေတြးမိပါ<br />တယ္..ငါမ်ားေဇာ္ဂ်ီျဖစ္ရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႕ေပါ့..။ေဇာ္ဂ်ီေတြကေဆးကုေပးနိုင္တယ္လို႕ကၽြန္မငယ္ငယ္ကၾကား<br />ဖူးပါရဲ့..။ကင္ဆာဆိုရင္ေဇာ္ဂ်ီကုရင္ေပ်ာက္ေလာက္ပါရဲ့လို႕ေတြးမိတာေပါ့..။<br /><br />ေနာက္ေတာ့လီကိုးကိုေဆးရံုတင္လိုက္ရပါတယ္...။လီကိုးဆံုးေတာ့ကၽြန္မနယ္တစ္ေနရာကိုေရာက္ေနခဲ့ပါတယ္..။<br />အစ္မဖုန္းနံပါတ္ကိုေတြ႕ေတာ့ကၽြန္မရင္ေတြတအားခုန္ျပီးငိုခ်င္လိုက္တာ..ဒါေပမဲ့လီကိုးဆံုးျပီး၃လေလာက္ၾကာမွ<br />ကၽြန္မအစ္မအသံကိုၾကားရတာပါ..လီကိုးဆံုးတာကိုေျပာျပဖို႕ေတာင္အားမရွိရွာလို႕ပါလို႕ေျပာလာရွာေတာ့ခမ်ာမွာ<br />(၃)လေလာက္ၾကာေအာင္အခ်ိန္ယူရရွာရဲ့ဆိုျပီးငိုမိျပန္တယ္..သနားလိုက္တာလဲေျပာမျပတတ္ေအာင္ပါပဲ..။<br /><br />အရက္ကိုေပ်ာ္ေပ်ာ္ေလးေသာက္..ကြမ္းေတြကိုေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးစားနဲ႕သိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့..အကိုတို႕..ေမာင္တို႕ေတြကို<br />တစ္ခုေတာ့ေျပာျပခ်င္ပါတယ္...ကိုယ့္ေၾကာင့္..ကိုယ့္ကိုခ်စ္ၾကတဲ့..ကိုယ္ကခ်စ္ၾကတဲ့သူေတြကိုနာက်င္ေအာင္<br />လုပ္မိသလိုျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာေလးကိုပါ...။<br /><br />(ဒီေဆာင္းပါးေလးကိုလီကိုးဆံုးျပီး(၃)ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာေရးထားခဲ့တာပါ..ဒါေပမဲ့စာေရးတိုင္းစိတ္မေကာင္း<br />ျဖစ္လြန္းလို႕ရပ္ရပ္ထားခဲ့မိတယ္...ကၽြန္မေတာင္အဲ့ေလာက္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရရင္က်န္ရစ္သူမိသားစုဘယ္ေလာက္<br />မ်ားနာက်င္ေၾကကြဲရမလဲဆိုတာ..ကၽြန္မ မေတြးရက္ေတာ့ပါဘူး...စာေလးေတြေရးျပီးခ်ိန္မွာလဲကၽြန္မတင္ဖို႕ၾကာ<br />ေနခဲ့ပါေသးတယ္...သိပ္ခ်စ္ရတဲ့..သိပ္တန္ဖိုးထားရတဲ့အရာတစ္ခုကိုဆံုးရွံုးဖူးသူေတြမွဒီခံစားခ်က္ကိုနားလည္နိုင္<br />မယ္လို႕ကၽြန္မထင္ပါတယ္...။)<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-759500627164433358?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-66611902517712794092010-05-17T07:56:00.002+08:002010-05-17T08:09:40.659+08:00ည(၁၀)နာရီေလာက္မွာသတင္းတစ္ခုၾကားရတယ္..ဦးသုေမာင္ဆံုးျပီတဲ့..။ဒီေန႕(၁၆.၅.၂၀၁၀)မားမားဆံုးတာ(၂)<br />နွစ္ျပည့္ျပီမို႕..အလွဴေတြလွဴ..လူနာေတြကိုလိုက္ၾကည့္နဲ႕..တေနကုန္ပင္ပန္းေနတဲ့ၾကားကဦးသုဆံုးသြားျပီၾကား<br />ေတာ့အရမ္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္..။ဒီရက္ထဲမွာေနရဲ့အပူခ်ိန္ေၾကာင့္သိတဲ့သူေတြေကာ..မသိတဲ့သူေတြေကာ<br />အမ်ားၾကီးကိုေလာကၾကီးကိုထြက္ခြာေနၾကတာကိုျမင္ရ..ၾကားေနရပါတယ္..။တစ္ခ်ိဳ႕လမ္းေတြဆိုရင္တစ္လမ္းထဲ<br />ကိုလူ(၃)ေယာက္ေလာက္တစ္ေန႕တည္းဆံုးသြားလို႕ေၾကာက္လန္႕ၾကျပီးဘုန္းၾကီးဆြမ္းေတြကပ္ၾက..ပရိတ္ေတြရြတ္<br />ေနရွာၾကပါတယ္..။<span id="fullpost"><br />ဦးသုေဖေဖဆရာဦးသာဓုရဲ့စာေတြကိုကၽြန္မကေလးဘ၀ကတည္းကသိပ္ကိုၾကိဳက္နွစ္သက္ခဲ့ပါတယ္..အထူးသျဖင့္<br />သာဓုလူပါး၀တယ္ဆိုတဲ့စာအုပ္ကေလးကိုကၽြန္မအၾကိဳက္ဆံုးပါပဲ..။စာေရးဆရာသာဓုရဲ့သားဦးသုေမာင္ရယ္လို႕မ<br />သိခင္ကတည္းကဦးသုစာေတြကိုသိပ္ၾကိဳက္ပါတယ္..။စာအေရးအသားအရမ္းရိုးသားျပီးမိသားစုစရိုက္ေလးေတြ<br />ကိုပဲပံုေဖာ္ေရးတတ္တဲ့ဦးသုစာေတြကိုကၽြန္မသိပ္တန္ဖိုးထားပါတယ္...။မိသားစုဆိုတဲ့စကားေလးကိုသိပ္ခ်စ္တဲ့<br />သူမို႕ဦးသုေရးတဲ့သူ႕မိသားစုအေၾကာင္းေလးေတြကဘယ္လိုစာမ်ိဳးနဲ႕မွမလဲနိုင္ေအာင္ၾကည္ၾကည္နူးနူးဖတ္ျဖစ္ပါ<br />တယ္...။<br /><br />စာေရးတင္မကပဲဦးသုသရုပ္ေဆာင္တာကိုလဲၾကိဳက္ပါတယ္..။ဦးသုရဲ့ရိုးသားမွဳပါတဲ့သရုပ္ေဆာင္တဲ့ပညာကိုလဲေလးစား<br />မိပါရဲ့..။ဦးသုရဲ့သီခ်င္းဆိုရင္ေတာ့ကၽြန္မကနဂါးနီပဲသတိရမိတယ္...။နဂါးနီသီခ်င္းနဲ႕ဦးသု..ဦးသုနဲ႕နဂါးနီခြဲလို႕မရ<br />ေလာက္ေအာင္ဦးသုရဲ့အဆိုပညာကေျပာင္ေျမာက္ခဲ့ပါတယ္..။<br /><br />ဦးသုေရ..နွဳတ္ဆက္တယ္ေနာ္..</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-6661190251771279409?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-75828543735748371752010-05-11T22:54:00.005+08:002010-05-15T10:08:11.505+08:00ကၽြန္မဆီပို႕စကဒ္ေလးေတြေရာက္ေရာက္လာပါတယ္...။ပို႕ေပးတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုအရမ္းလဲေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br />ကၽြန္မဆီကိုစာအေစာင္ေစာင္ပို႕ျပီးအားေပးေနတဲ့..ကၽြန္မရဲ့လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္သူငယ္ခ်င္းေတြ..ရိပ္သာမွသူငယ္ခ်င္း<br />ေတြအားလံုးကိုေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာခ်င္ပါတယ္..။ကၽြန္မကိုခ်စ္ခင္ၾကသူမ်ားကိုေကာ..ကၽြန္မကခ်စ္ခင္မ်ား<br />သူမ်ားကိုပါ..သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပို႕လာတဲ့စာေလးကိုမွ်ေ၀ေပးခ်င္ပါတယ္...။သူကပန္းခ်ီပံုေလးေတြဆြဲဆြဲ<br />ျပီးမွအခုစာေလးေတြကိုေရးေပးလိုက္တာပါ..။အလုပ္မအားတဲ့ၾကားကအခ်ိန္ယူျပီးေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္လက္ေဆာင္ေတြ<br />ပို႕ေပးေနတဲ့သူငယ္ခ်င္း..王姐ရဲ့ကၽြန္မအတြက္သူကူးေပးထားတဲ့စာေလးေတြပါ..။ဆရာေတာ္ဓမၼဒူတအရွင္ေဆ<br />ကိႏၵရဲ့အသိေပးစကားစုမ်ားစာအုပ္မွပါ..။..။ကၽြန္မလဲဒီစာအုပ္ေလးကိုအခုလက္ခံရရွိထားပါျပီ..။ထိုင္၀မ္ကေန<br />ကၽြန္မဆီကိုစာအုပ္ျပန္ပို႕ေပးလာတဲ့သူငယ္ခ်င္းကိုဒီဘေလာ့ေလးမွလဲေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာျပပါရေစ..။<br /><br />သူတစ္ပါး<br />လဲေနလို႕<br />ထူေပးတာဟာ<br />ေကာင္းတဲ့စိတ္ပါ။<br />ကိုယ္ေခ်ာ္လဲေနတာကိုလည္းရပ္နိုင္ေအာင္<br />အရင္အားေမြးပါဦး....။<br /><span id="fullpost"><br /><br />သူမ်ားေတြ<br />ဖတ္ခ်င္သလို<br />ဖတ္ၾကပါေစ၊<br />ကိုယ္တိုင္ေရး<br />အတၳဳပၸတၱိက<br />အမွန္အတိုင္း<br />ေကာင္းဖို႕လိုတယ္။<br />သူတို႕အၾကိဳက္<br />လိုက္ျပီးမေရးနဲ႕..။<br /><br />သနားစရာကို<br />သနားတာ<br />ေကာင္းတဲ့အလုပ္ပါ<br />ဟန္ေဆာင္တာကို<br />မသိရင္လူညံ့ျဖစ္သြားျပီ။<br /><br /><br />ေရွ႕ကိုတိုးဖို႕<br />ေနာက္ကိုဆုတ္တယ္တဲ့..။<br />အဲဒါကဆင္<br />ေကာင္းတာဆိုေရွ႕တိုး<br />မေကာင္းတာဆိုေနာက္ဆုတ္<br />အဲ့ဒါလူ။<br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-7582854373574837175?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-87961902709831814632010-05-09T07:10:00.000+08:002010-05-09T08:44:16.705+08:00ကၽြန္မဘ၀ေကာင္းကင္ထဲကလမင္းၾကီးေပ်ာက္သြားတာဒီလဆိုရင္(၂)နွစ္ျပည့္ခဲ့ပါျပီ..။တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္မိခင္<br />မ်ားေန႕က်င္းပတဲ့လမွာမားမားဟာဆံုးပါးသြားခဲ့တာပါ..။နွစ္စဥ္မိခင္မ်ားေန႕ေရာက္တိုင္းကၽြန္မေမေမကျပံဳးျပံဳး<br />ေလးေမးတတ္ပါရဲ့..။မိခင္မ်ားေန႕တိုင္းမွာ..သားသမီးဆံုးပါးသြားတဲ့မိခင္ေတြကိုသူတို႕ရဲ့သားသမီးေတြအစား<br />ကၽြန္မကလက္ေဆာင္ေလးေတြလိုက္လိုက္ေပးတတ္တဲ့အက်င့္တစ္ခုရွိပါတယ္..။ငယ္ငယ္ကတည္းကသူမ်ားမိ<br />ခင္ေတြရဲ့ဟာေနတဲ့ကြက္လပ္ကိုျဖည့္ေပးဖို႕ေတြးေပးတတ္ေပမဲ့..ကၽြန္မရဲ့ေမေမကိုေတာ့ကၽြန္မထည့္မေတြးေပး<br />မိတတ္ပါဘူး..။<br /><span id="fullpost"><br />ကၽြန္မအျမင္မွာေတာ့ကၽြန္မေမေမကသိပ္ေတာ္တယ္...။ဘာမဆိုလဲသူ႕မွာရွိတယ္လို႕ခံစားခဲ့ရလို႕ပါ..။မိခင္မ်ားေန႕<br />မတိုင္ခင္လက္ေဆာင္ပစၥည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးကိုေခါင္းပူေအာင္ကၽြန္မေတြးေပးတတ္ပါတယ္...။သားသမီးမရွိေတာ့တဲ့မိခင္<br />တစ္ေယာက္ရဲ့ေၾကကြဲမွဳကိုနွစ္သိမ့္ေပးနိုင္မဲ့ပစၥည္းေလးေတြကိုမိခင္ေတြကိုကၽြန္မကေပးခ်င္မိတာပါ..။တစ္ခ်ိဳ႕မိ<br />ခင္ေတြကိုအေႏြးထည္ေလးေတြ..တစ္ခ်ိဳ႕ကိုေတာ့အလွျပင္ပစၥည္းေလးေတြ..စသျဖင့္နဲ႕သူတို႕ကိုေလာကၾကီးက<br />ေကာ၊ကၽြန္မကပါတန္ဖိုးထားလိုအပ္ေနပါတယ္လို႕ေျပာျပနိုင္ေလာက္တဲ့ပစၥည္းေလးေတြကိုကၽြန္မေတြးေတြးျပီး<br />ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႕လိုက္ျပီးလက္ေဆာင္ေပးတတ္ပါတယ္..။ဒီလိုလက္ေဆာင္ေပးဖို႕ကၽြန္မလိုသမွ်ေငြကိုကၽြန္မ<br />ေမေမကထုတ္ေပးတတ္ပါတယ္..။သမီးေလးတစ္ေယာက္ထဲသာပါတဲ့ကၽြန္မတို႕မိသားစုဘ၀မွာ...သူ႕သမီးဟာ<br />တျခားမိခင္ေတြအတြက္စဥ္းစားေပးတတ္ေအာင္..ကၽြန္မရင္ထဲကိုဒီလိုေတြးေပးေစခဲ့တာကၽြန္မေမေမပါ..။တစ္<br />ခါတစ္ေလေတာ့ဘာလက္ေဆာင္ေပးရမွန္းမသိတဲ့ကၽြန္မကိုမားမားက၀ိုင္းစဥ္းစားေပးတတ္ပါတယ္..။ဒါေပမဲ့<br />လူအမ်ားၾကီးအတြက္ေခါင္းပူေအာင္စဥ္းစားထားျပီးတဲ့ကၽြန္မဟာ..မားမားကိုေတာ့မိခင္မ်ားေန႕ေရာက္တိုိင္း<br />ပန္းတစ္ပြင့္ေလာက္ပဲလက္ေဆာင္ေပးျဖစ္ပါတယ္..။ပန္းပြင့္ေလးဟာလဲမ်ားေသာအားျဖင့္ညွိဳးေနတတ္တဲ့ပန္း<br />ပြင့္ေလးေတြပဲျဖစ္တတ္ပါတယ္..။သိပ္လွတဲ့ပန္းေတြဆိုရင္အားငယ္ေနရွာမဲ့တျခားမိခင္ေတြကိုကၽြန္မကေပး<br />တတ္လို႕ပါ..။မိခင္မ်ားေန႕ေရာက္တိုင္းကၽြန္မေသေသခ်ာခ်ာလုပ္ျဖစ္တာတစ္ခုကေတာ့မားမားကိုထိုင္ကန္<br />ေတာ့ျဖစ္တာပါ..။ဒီလိုကန္ေတာ့တိုင္းမွာမားမားကဆုတစ္ခုကိုအျမဲေပးတတ္ပါတယ္..။ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္း<br />မွာငါ့သမီးေလးမိေကာင္း၊ဖေကာင္း၊ဆရာသမားေကာင္း၊မိတ္ေဆြေကာင္းနဲ႕ပဲေတြ႕ပါေစတဲ့..။ကၽြန္မကလဲ<br />ေပးတဲ့ဆုနဲ႕ျပည့္ပါေစလို႕ဆုေတာင္းမိတာပါပဲ..။<br /><br />အခုေတာ့...။<br /><br />မားမားကၽြန္မဘ၀ထဲကထြက္ခြာသြားျပီးေနာက္မွာကၽြန္မရဲ့ကမၻာဟာနည္းနည္းပိုပူလာပါတယ္..။ဒီ(၂)နွစ္အ<br />တြင္းမွာကၽြန္မလူတစ္ခ်ိဳ႕ကိုေတြ႕ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္..။မ်က္နွာမွာအျပံဳးေတြေ၀ျပီး..ေနာက္ကြယ္မွာမဲ့ေနသူေတြ..<br />သိပ္ကိုေလးစားယံုၾကည္စရာလို႕ထင္ေပမဲ့..သိပ္ကိုစိတ္ဓာတ္ညံ့ဖ်င္းသူေတြ..ေလာကၾကီးဟာပင္လယ္ၾကီး<br />တစ္ခုလိုပဲဆိုတဲ့စကားကို..ခလုတ္တစ္ခ်ိဳ႕ကိုကၽြန္မတိုက္ျပီးခ်ိန္မွာ..ကၽြန္မပင္လယ္ၾကီးထဲေရာက္ေနတယ္<br />ဆိုတာကိုကၽြန္မလက္ခံလိုက္ပါတယ္..။ဒါေၾကာင့္လဲငါ့အေမကမိေကာင္း၊ဖေကာင္း၊ဆရာသမားေကာင္း၊မိတ္<br />ေဆြေကာင္းနဲ႕ပဲေတြ႕ရပါေစလို႕ဆုေပးတာပါလားလို႕ကၽြန္မေသေသခ်ာခ်ာသိလာရပါတယ္..။<br /><br />အခုေတာ့မိခင္မ်ားေန႔မွာမားမားအတြက္သိပ္ကိုသူနွစ္သက္မဲ့လက္ေဆာင္ေလးေတြေပးခ်င္မိပါတယ္...။ဘယ္<br />ေတာ့မွျပန္မေတြ႕နိုင္ေတာ့တဲ့မားမားကိုကၽြန္မလက္ေဆာင္ေလးေတြေန႕တိုင္းေပးဖို႕ေတြးေနပါတယ္..။သူသိပ္<br />ကိုေမွ်ာ္လင့္တဲ့ျဖဴစင္မွဳေတြနဲ႕ကူညီမွဳေတြကိုလုပ္ေပးခ်င္မိပါတယ္..။မားမားရွိစဥ္ကတာ၀န္မေက်ခဲ့တဲ့သမီးတစ္<br />ေယာက္ရဲ့တာ၀န္ေတြကို..မားမားလိုပဲ..မိခင္ေတြကိုတာ၀န္ေက်ေပးခ်င္မိတယ္..။<br /><br />မိခင္မ်ားေန႕မွာမားမားေကာ..မိခင္တိုင္းေကာ..သားသမီးတိုင္းပါေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ..လို႕ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါ<br />တယ္....။<br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-8796190270983181463?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-25606399367590229132010-04-24T21:25:00.005+08:002010-04-24T21:43:31.027+08:00ေနပူလြန္းလို႕ေခါင္းေတြကိုက္ရတဲ့အထဲမွာအလုပ္ထဲမွာေခါင္းစားရတဲ့ေမးခြန္းတစ္ခုကို၀ိုင္းေမးထားၾကတယ္..။<br />ကိုယ္ကလဲေခါင္းကဘာကိုမွမစဥ္းစားခ်င္ေပမဲ့အထက္LEADERေတြရဲ့အေမးကိုလဲေရွာင္မရပါဘူး..သူတို႕ေမး<br />ခြန္းက<span style="color: rgb(255, 204, 204);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"><span style="font-size:100%;">အလွရဲ့ကမၻာ..ကမၻာရဲ့အလွ..ဘယ္ကစသလဲ</span> </span></span><span style="color: rgb(255, 204, 204);">ဲ</span>တဲ့...။သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့သစ္ပင္ကစတာတဲ့..<br />ေၾကာင္ေလးေတြကစတာပါတဲ့...ဟူးးးးး..။ကၽြန္မကေတာ့ခုထိေတာ့တစ္ခုပဲေတြးမိတယ္...အလွရဲ့ကမၻာေကာ..<br />ကမၻာရဲ့အလွကပါ..သစၥာတရားနဲ႕ေမတၱာတရားကစတာလို႕ထင္ပါတယ္..။ေလာကမွာသစၥာနဲ႕ေမတၱာမရွိရင္..သိပ္<br />ကိုအရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္ေနမယ္လို႕ထင္ပါတယ္..။ေမတၱာဆိုတာရွိရင္အရာရာတိုင္းဟာခြင့္လႊတ္ျခင္းဟာလွပေန<br />မယ္.သစၥာဆိုတာရွိၾကရင္ေတာ့..အရာရာတိုင္းဟာတရားမွ်တမွဳေတြရွိေနမယ္ထင္ပါတယ္..(၅)လပိုင္း(၁)ရက္ေန႕က်ရင္ကၽြန္မေျဖေပးရမွာမို႕၀ိုင္းျပီးေတြးေပးၾကပါဦးသူငယ္ခ်င္းတို႕ေရ....<span id="fullpost"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-2560639936759022913?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-57894374187450550632010-04-12T19:57:00.008+08:002010-04-12T20:16:21.473+08:00ရာသီဥတုကစံခ်ိန္တင္ေအာင္ပူျပင္းေနပါရဲ့။ရာသီဥတုကပူေနသလို..ကၽြန္မတို႕ျမန္မာျပည္သူျပည္သားမ်ားနွင့္ <br />တကြျမန္မာျပည္နွင့္ပတ္သတ္ေနသူတိုင္းလဲရင္ထဲမွာပူေနၾကတာပါပဲ။အထူးသျဖင့္အာဏာရွိသူေတြကလဲအာ <br />ဏာလက္လႊတ္ရမွာေၾကာက္သလို..အာဏာမရေသးသူေတြကလဲအာဏာကိုနည္းနည္းေလးေလာက္မရမွာ <br />ေၾကာက္ေနၾကပံုပါပဲ။ၾကားထဲကကၽြန္မတို႕ျပည္သူေတြမွာေတာ့(ကၽြန္မလဲျပည္သူတစ္ေယာက္ပါပဲ)မ်က္လံုး <br />ေလးကလယ္ကလယ္နဲ႕ျဖစ္ေနရပါေတာ့တယ္.။ <br /><span id="fullpost">ခုခ်ိန္မွာဘယ္သူေတြကြဲတာလဲကၽြန္မတို႕မသိေတာ့ပါဘူး..။ <br />ကၽြန္မတို႕သိတာကေတာ့အာလူးေတြကိုအေ၀းကေနပစ္မေနၾကပါနဲ႕ေတာ့..စိတ္ပ်က္မိတာတို႕..၀မ္းနည္းပါ <br />တယ္လို႕....ကၽြန္ေတာ္တို႕ဒီလိုျမင္ပါတယ္လို႕နဲ႕..ေလလံုးေတြကကၽြန္မတို႕ကိုဖိထားတာျပားေနပါျပီ...။ခ်စ္ခင္ <br />္ေလးစားရတဲ့အေမစုကိုသိပ္ကိုခ်ီးက်ဴးေလးစားမိပါတယ္...။အေမစုရဲ့ခိုင္မာတဲ့စိတ္ဓာတ္ကိုအတုယူၾကရင္း. <br />.ရဲရဲေတာက္တဲ့သတၱိေသြးကိုစံထားၾကရင္းနဲ႕..အေမစုလိုခိုင္မာတဲ့တိုင္းျပည္လူမ်ိဳးကိုခ်စ္တဲ့စိတ္ဓာတ္ကိုေမြးရင္း <br />..တိုင္းျပည္ကိုသစၥာရွိၾကပါလို႕ျပည္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ကၽြန္မကေတာင္းဆိုလိုက္ပါတယ္..။အင္း.... <br />ေလကိုေတာ့ေလွ်ာ့ၾကပါ..အေ၀းကေနေလလံုးေတြပစ္လိုက္..အနီးကေနေလလံုးေတြပစ္လိုက္နဲ႕..ကၽြန္မတို႕ <br />ေတြနာဂစ္ေနာက္တစ္ၾကိမ္က်ေနသလိုခံစားေနရပါတယ္ဆိုတာလဲရင္ဖြင့္လိုက္ပါတယ္.။ <br /> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-5789437418745055063?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-57844638982691712642010-04-10T11:13:00.002+08:002010-04-10T12:41:18.232+08:00"Sweat is the best cardiovascular agent known to man."<br /><br />လူ႔နွလံုးနွင့္ေသြးေၾကာမ်ားက်န္းမာၾကံ႔ခိုင္ေရးအတြက္ေခၽြးသည္အေကာင္းဆံုးေဆးျဖစ္သည္။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">စတင္းဖို႔နွလံုးအထူးကုဆရာ၀န္</span><br /><br />လူတိုင္းမိမိတို႔၏ေသြးေပါင္ခ်ိန္ကိုမွန္မွန္တိုင္းတာမွတ္သားထားသင့္ပါသည္။ေသြးေပါင္ခ်ိန္ျခင္း<br />သည္မိမိက်န္းမာေရးအတြက္အလြယ္ကူဆံုးနွင့္အလြန္ထိေရာက္ေသာၾကိဳတင္စစ္ေဆးမွဳပင္ျဖစ္<br />ပါသည္။<br /><br />ေအာက္ေသြးေပါင္ခ်ိန္၀မွ၃၅mmHgသည္အႏၱရာယ္ရွိေသာအေျခအေနျဖစ္သည္။<br /><br />အေပၚေသြး၉၀မွ၅၀/ေအာက္ေသြး၃၅မွ၆၀mmHgသည္Hypotension/low blood pressure<br />ေသြးေပါင္ခ်ိန္က်ေနျခင္းျဖစ္သည္။၆၀/45mmHgျဖစ္လွ်င္ေခါင္းမူးကာမူးလဲေနတတ္သည္။၈၀မွ<br />၅၅mmHgသည္ႏြမ္းနယ္အားေပ်ာ့ေနတတ္သည္။<br /><br />အေပၚေသြး၉၀မွ၁၀၀/ေအာက္ေသြး၆၀မွ၆၅mmHgကိုLow normalအနိမ့္ပံုမွန္ေသြးေပါင္ခ်ိန္ဟုေခၚ<br />ပါသည္။ယင္းကိုအားကစားသမားမ်ား၊ကေလးငယ္မ်ားတြင္ေတြ႔ရတတ္သည္။<br /><br />အေပၚေသြး၁၀၀မွ၁၁၀/အာက္ေသြး၆၅မွ၇၀mmHgကိုStrenuousexerciseခြန္အားစိုက္ထုတ္ရ<br />ေသာလွဳပ္ရွားမွဳအျပီးမွာေတြ႔ရတတ္သည္။<br /><br />အေပၚေသြး၁၁၀မွ၁၂၀/ေအာက္ေသြး၇၀မွ၈၀mmHgသည္ Normal Blood pressure-ပံုမွန္ေသြးေပါင္<br />ခ်ိန္ျဖစ္သည္။<br /><br />အေပၚေသြး၁၂၀/ေအာက္ေသြး၈၀mmHgကို suggested optimalပံုမွန္ေသြးေပါင္ခ်ိန္/ရွိသင့္ေသာအခ်ိန္<br />ေသြးေပါင္ခ်ိန္အျဖစ္မွတ္ယူပါသည္။<br /><br />၁၂၀မွ၁၃၀/၈၀မွ၈၅mmHgကိုညေနေသြးေပါင္ခ်ိန္၊အငန္စာ၊အဆီစာမ်ားမစားရေသးခင္ေသြးေပါင္ခ်ိန္အျဖစ္<br />ေတြ႔ရတတ္သည္။<br /><br />၁၃၀မွ၁၄၀/၈၅မွ၉၀mmHgကိုhigh normalပံုမွန္အျမင့္ေသြးေပါင္ခ်ိန္ဟုေခၚပါသည္။<br /><br />၁၄၀မွ၉၀mmHgသည္Borderlineေဘာ္ဒါလိုင္းပံုမွန္နွင့္ေသြးတိုးၾကားေသြးေပါင္ခ်ိန္ျဖစ္သည္။<br /><br />၁၄၀မွ၁၅၀/၉၀mmHgကိုHypertension/high Blood pressure-ေသြးတိုး/ေသြးေပါင္ခ်ိန္ျမွင့္<br />တက္ျခင္းဟုေခၚပါသည္။<br /><br />၁၅၀မွ၁၆၀/၉၅မွ၁၀၀mmHgသည္MorningBpနံနက္ခင္းေသြးေပါင္ခ်ိန္၊အငန္စာ၊အဆီစာမ်ားစားျပီး<br />ရွိတတ္သည့္ေသြးေပါင္ခ်ိန္ျဖစ္သည္။<br /><br />၁၄၀မွ၁၆၀/၉၀မွ၁၀၀mmHgသည္Mild Stage1ေသြးတိုး(အနုစား)အဆင့္(၁)ျဖစ္သည္။<br /><br />၁၆၀မွ၁၇၀/၁၀၀မွ၁၁၀mmHgသည္Requires treatment ္ေဆးကုသမွဳခံယူရန္လိုအပ္ေသာအေျခအေနျဖစ္သည္။<br /><br />၁၆၀မွ၁၈၀/၁၀၀သည္ပံုမွန္အဆင့္ေသြးတိုးအဆင့္(၂)ျဖစ္သည္။<br /><br />၁၈၀မွ၂၁၀ ၁၁၀ ၁၃၅သည္ျပင္းထန္ေသြးတိုးအဆင့္(၃)ျဖစ္သည္။ေသာကဖိစီးျခင္း၊အျငိမ္ေနတတ္ျခင္း၊<br />အစားမဆင္ျခင္ျခင္း၊ေဆးကုသမွဳမခံယူျခင္းစသည္တို႔ေၾကာင့္၊နွလံုးနွင့္ေသြးတိုးဆိုင္ရာထိခိုက္ခံရမွုမ်ား၊<br />နွလံုးေသြးေၾကာပိတ္မွဳ၊ေက်ာက္ကပ္ထိခိုက္ပ်က္စီးမွဳ၊ေလျဖတ္မွဳစ၍ေသဆံုးသည္အထိျဖစ္နိုင္ပါသည္။<br /><br />၂၁၀မွ၂၃၀ ၁၂၅မွ၁၃၅သည္အလြန္ျပင္းထန္ေသြးတိုးအဆင့္(၄)ျဖစ္သည္။ယင္းသည္အသက္အႏၱရာယ္<br />အရွိဆံုးအေျခအေနျဖစ္ပါသည္။<br /><br />ယခင္ကေသြးတိုးေရာဂါအဆင့္ဆင့္သတ္မွတ္ရာတြင္၁၄၀မွ၁၆၀ ၉၀မွ၁၀၀ကိုအနုစားေသြးတိုး<br /><br />၁၇၀မွ၁၉၀ ၁၀၅မွ၁၁၅ကိုပံုမွန္အဆင့္ေသြးတိုး<br /><br />၁၉၀မွ၂၃၀ ၁၁၅မွ၁၃၅ကိုျပင္းထန္ေသြးတိုးဟုသတ္မွတ္ခဲ့ပါသည္။ယခုအခါေဖာ္ျပျပီးသကဲ့သို႔<br />စသည္ျဖင့္သတ္မွတ္ပါသည္။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ေသြးတိုးအတြက္NO</span><br /><br />ဆားငန္ဓာတ္လြန္ကဲစာမ်ား၊ဆားအသင့္အတင့္ပါအစာမ်ား၊<br />ဟိုက္ဒရိုဂ်င္ဓာတ္မပါေသာအဆီမ်ား၊ေခၚျပည့္၀အဆီေလွ်ာ့ထားပါသည္ဆိုေသာအစားမ်ား<br />အသားဓာတ္ေလွ်ာ့ထားသည္ဆိုေသာအစာမ်ား။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ေသြးတိုးအတြက္Yes</span><br /><br />ပိုတက္စီယမ္၊ကယ္လ္စီယမ္ျမင့္မားေသာအစာမ်ား၊ပန္းသီး<br />ေထာပတ္သီး၊ငွက္ေပ်ာသီး၊ပန္းေဂၚဖီထုပ္၊ငါး၊စပ်စ္သီး၊ေကြကာအုပ္၊မုေယာဂ်ံဳစပါး၊လိေမၼာ္သီးရည္၊ေရ။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">အျခားYesအစာမ်ား</span><br /><br /><span style="font-weight:bold;">အမိုင္နိုအက္စစ္ဓာတ္မ်ား</span><br /><br />C0-Q10 -120mg<br />Carnitine(ကာနီတင္း) -1000mg<br />Taurine(ေတာ္ရင္း) -500mg<br /><br /><span style="font-weight:bold;">အဆီဓာတ္မ်ား</span><br /><br />Flaz oil 1 tb1(Flax=ဂုန္ေလွ်ာ္ပင္)<br />Fish oil(ငါးအဆီ) -EPA 600mg<br />Fish oil -DHA 400mg<br /><br /><span style="font-weight:bold;">(ေဆးဖက္၀င္အပင္မ်ား)</span><br /><br />Hawthorne berry(အနီေရာင္ဘယ္ရီသီး)1.5gm<br />Garlic(ၾကက္သြန္ျဖဴ)tb1(Selenium)ဆယ္လီနီယမ္ၾကြယ္၀သည္။<br /><br /><span style="font-weight:bold;">သတၳဳဓာတ္မ်ား</span><br /><br />ကယ္လ္စီယမ္ 666mg<br />မဂၢနီဆီယမ္ 266mg<br />ပိုတက္စီယမ္ 2500mg<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ဗီတာမင္ဓာတ္မ်ား</span><br /><br />ဗီတာမင္C 500mg<br />ဗီတာမင္E 200mg<br />ဘီကြန္ပလက္ Big mg<br />ေဖာလစ္အက္စစ္ 200mg<br />နိုင္ယာစင္ 50mg<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ေသြးေပါင္က်ေစနိုင္ေသာနည္းလမ္းမ်ား<br />(BP-Lowering Tactics)</span><br /><br />၁။ေဆးလိပ္ျဖတ္ပါ။<br />၂။ကိုယ္အေလးခ်ိန္ပိုေနလွ်င္ေလ်ာ့ခ်ပါ။<br />၃။ပံုမွန္ကိုယ္လက္ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ပါ။<br />၄။ဆားေလွ်ာ့စားပါ။<br />၅။အသားဓာတ္ေလွ်ာ့စားပါ။<br />၆။ကဖင္းဓာတ္မ်ားမ်ားပါေသာအစာမ်ားမစားပါနွင့္။<br />၇။အိပ္ေရး၀ေအာင္အိပ္ပါ။အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္အိပ္ပါ။ပိုျပီးလည္းမအိပ္ပါနွင့္။<br />၈။ျပည့္ျပည့္၀၀အနားယူပါ။<br />၉။တရားထိုင္၊ပုတီးစိပ္၊စိတ္ေအးခ်မ္းစြာထားပါ။<br /><br />ေသြးတိုးေရာဂါနွင့္ေသြးတိုးေနမွဳကင္းရွင္းျခင္းသည္အနာေရာဂါမ်ားစြာကိုကင္းရွင္းေစျခင္း၊ကာကြယ္ေစ<br />နိုင္ျခင္းျဖစ္ေလရာ၊လူတိုင္းမိမိ၏ေသြးေပါင္ခ်ိန္ကိုပံုမွန္တိုင္းတာျပီးစနစ္တက်မွတ္သား၊မွတ္တမ္းျပဳထား<br />သင့္ၾကပါေၾကာင္းတိုက္တြန္းလိုပါသည္။အပူခ်ိန္သိပ္ျပင္းထန္ေနခ်ိန္မွာေသြးတိုးေရာဂါေၾကာင့္စိတ္ညစ္<br />ေနၾကသူေတြအတြက္ရည္ရြယ္လိုက္ပါသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-5784463898269171264?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-74638806995315365372010-01-29T07:00:00.001+08:002010-01-29T07:00:03.067+08:00မေန႕ကေလ..<br />မယ္သီေတြဆန္ခံၾကြတယ္<br />၀တၳဳေငြတစ္ေထာင္စီလွဴလို႕<br />အေအးပါယူကာတိုက္တယ္<br />သူတို႕ခမ်ာေပ်ာ္လို႕ကိုမဆံုး..။<br /><br /><br />ကၽြန္မကိုေလ<br />မယ္သီေတြဘယ္လိုေမးတယ္<br />ေျပာမထြက္ေပါင္ရင္နာရလို႕<br />မမရယ္လွဴတာမ်ားတယ္<br />နတ္ျပည္ကလားတဲ႕….။<br /><br />ဟင္းမွာေတာ့ခ်ဥ္ရည္<br />ထမင္းမွာဆန္တကယ္ၾကမ္းသနဲ႕<br />မယ္သီေတြတကယ္ပင္ပန္းတယ္<br />သနားၾကပါအံုး……။<br /><br />ဆရာေလးမေခမာ၀တီနွင့္ပေလာင္ဆရာေလးမ်ားအတြက္အမွတ္တရ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-7463880699531536537?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-68779113680908562192010-01-27T21:55:00.002+08:002010-01-27T21:59:08.606+08:00ဘာမွမသိစဥ္က<br />ဘာမွမရွိေလေတာ့<br />ဘယ္သူပဲဆံုးဆံုး<br />မျဖံဳဖူးေပါင္ကြယ္….။<br /><br />နည္းနည္းသိလာေတာ့<br />သူငယ္ခ်င္းလဲနည္းနည္းရွိေလေတာ့<br />ခြဲသြားရံုနဲ႕ေတာင္<br />ငိုလို႕ကိုမဆံုးေတာ့…။<br /><br />ခုက်ေတာ့<br />ခ်စ္သူေတြ<br />တစ္ခ်ိဳ႕ကရွင္ကြဲ..<br />တစ္ခ်ိဳ႕ကေသကြဲ..<br />အို….<br />ဘယ္လိုပံုနဲ႕ခြဲရရ..<br />ဘုရားကၽြန္မရင္ကြဲမတတ္<br />ငိုလို႕လဲမေျပ<br />ရင္ထဲမွာရွိသမွ်က်ိဳးေၾကကုန္မတတ္<br />ရူးခ်င္လာလြန္းလို႕<br />ေအာ္လို႕သာပတ္ေျပးခ်င္တယ္..<br />ေနာက္..ဘယ္ေတာ့မွမခ်စ္ပါရေစနဲ႕လို႕။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-6877911368090856219?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-53207255784232109112010-01-10T13:40:00.002+08:002010-04-10T15:58:18.222+08:00<div style="text-align: left;"><span style="font-family: arial;"></span><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5CAcer%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><link rel="themeData" href="file:///C:%5CUsers%5CAcer%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><link rel="colorSchemeMapping" href="file:///C:%5CUsers%5CAcer%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EN-US</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="--"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--></div><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-520092929 1073786111 9 0 415 0;} @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627400839 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0in; margin-right:0in; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.0in 1.0in 1.0in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin-top:0in; mso-para-margin-right:0in; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >ကၽြန္မရဲ့ဘေလာ့ေလးကိုမေရာက္ျဖစ္တာမ်ားၾကာခဲ့လြန္းလို႕..အခုေတာ့ဘေလာ့ေလးက</span></p><p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >မ်က္နွာငယ္ေလးနဲ႕ကၽြန္ကိုၾကည့္ေနရွာေလရဲ့။စိတ္ကူးထဲမွာစာေတြေရးေနခဲ့ေပမဲ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >ဘေလာ့ေလးအေပၚကၽြန္မမေႏြးေထြးနိုင္ခဲ့ပါဘူး။ဘေလာ့ေလးကိုကၽြန္မကပစ္ထားခဲ့ေပ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >မဲ့ခင္ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ.မိတ္ေဆြေတြကေတာ့ကၽြန္မဘေလာ့ေလးကိုပစ္မထားခဲ့ၾကပါ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >ဘူး။ဒီံအတြက္ကၽြန္မရဲ့ဘေလာ့ေရးေဖာ္ေရးဖက္သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေကာ၊လာေရာက္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >အားေပးခဲ့တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုပါေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာခ်င္ပါတယ္။ကၽြန္မဘေလာ့<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >ေလးနဲ႕သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကိုကၽြန္မတကယ္ပဲသတိရေနခဲ့ပါတယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >၂၀၀၉..တစ္နွစ္လံုးကၽြန္မလမ္းတစ္ခုကုိေလွ်ာက္ေနခဲ့ပါတယ္။ကၽြန္မေလွ်ာက္ခဲ့တ့ဲလမ္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >တစ္ခုအတြက္ကၽြန္မဘ၀မွာကၽြန္မတန္ဖိုးအထားရဆံုးအရာနွစ္ခုကိုတစ္ခုစီ..တစ္ခ်ိန္စီ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >မွာကၽြန္မဆံုးရွံဳးခဲ့ရပါတယ္။နွစ္ခုစလံုးကေတာ့(၂၀၀၉)မွာပဲျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာပါ။၂၀၀၈..မွာ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >ေတာ့ကၽြန္မေမေမကိုကၽြန္မဆံုးရွံဳးခဲ့ရပါရဲ့။ကၽြန္မဆံုးရွံဳးခဲ့ရတဲ့သက္ရွိအားလံုးဟာကၽြန္မကို</span></p><p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >ိုနွဳတ္မဆက္ပဲထြက္ခြာသြားၾကေပမဲ႕..သူတို႕ကိုကၽြန္မဘ၀ရဲ့ေနာက္ဆံုးထြက္သက္အထိခ်စ္</span></p><p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >ခင္တန္ဖိုးထားသြားမွာပါ။(၂၀၀၉)ကိုကၽြန္မတကယ္ပဲနွဳတ္ဆက္လိုက္ရပါျပီ။ကုန္ဆံုးသြားတဲ့</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >(၂၀၀၉)ကိုကၽြန္မျပန္မရနိုင္ေတာ့သလို..ကၽြန္မဆံုးရွံဳးသြားရတဲ့အရာေတြကို<o:p></o:p>လဲဘယ္ေတာ့</span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >မွကၽြန္မျပန္မရေတာ့ဘူးဆိုတာကၽြန္မရင္နာေပမဲ့ေက်ေက်နပ္နပ္ပဲလက္ခံ<o:p></o:p>ဖို႕ၾကိဳးစားေနပါ</span></p><p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >တယ္။တကယ္ေတာ့(၂၀၀၉)ဟာကၽြန္မအတြက္ဘယ္ေတာ့မွမေမ့နိုင္တဲ့သကၠရာဇ္တစ္ခုပါပဲ။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >(၂၀၁၀)မွာေတာ့ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ပတ္၀န္းက်င္၊ကၽြန္မျမတ္နိုးတဲ့နိုင္ငံနဲ႕ကၽြန္မရဲ့ေမွ်ာ္လင့္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >ခ်က္ေတြကိုေအာင္ျမင္ေအာင္ၾကိဳးစားဖို႕ခြန္အားေတြေမြးလိုက္ပါဦးမယ္။ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ဘေလာ့</span></p><p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >ေလးကိုလဲေႏြးေထြးစြာတည္ေဆာက္ဖို႕ကၽြန္မၾကိဳးစားရပါဦးမယ္။ခ်စ္တဲ့သူငယ္<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >ခ်င္းေတြလဲနွစ္သစ္မွာေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ၊ျငိမ္းခ်မ္းမွဳေတြပိုင္ဆိုင္နိုိင္ၾကပါေစလို႕ဆုေတာင္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" >ေပးလိုက္ပါတယ္။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="line-height: 115%;font-family:&quot;;font-size:100%;" ><o:p> </o:p></span></p> <span style="font-size:100%;"> <br /></span><span id="fullpost"><span style="font-size:100%;"> <br />Type the rest of your post here.</span> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-5320725578423210911?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-38416061507996960452008-06-15T06:54:00.002+08:002010-05-09T08:29:47.721+08:00မားမားေရ...<br /><br />မားမားမရွိေတာ့တာကိုခုထိသမီးလက္မခံနိုင္ေသးဘူးမားမားရယ္။မနက္မိုးလင္းလို႔မ်က္လံုးဖြင့္မယ္ျပင္တိုင္း<br />မွာမားမားငယ္ငယ္ကတည္းကအက်င့္လုပ္ေပးထားခဲ့တဲ့သရဏဂံုသံုးပါးကိုအရင္ရြတ္ရတယ္ေနာ္။ဒီအခါတိုင္း<br />မွာမားမားကိုသိပ္လြမ္းမိတယ္။အရည္တစ္ခုခုေသာက္တိုင္း၊အစားအစာတစ္ခုခုစားတိုင္းမွာသရဏံသံုးပါးကို<br />ရြတ္မိေလတိုင္း၊ဒီလိုအက်င့္ျဖစ္လာေအာင္သင္ၾကားေပးခဲ့တဲ့မားမားကိုသိပ္သတိရမိလို႔သမီးဘာအစာကိုမွ<br />ေကာင္းေကာင္းမစားခ်င္ဘူးမားမားရယ္။သိပ္ကိုစိတ္ဓာတ္ခိုင္မာတဲ့၊ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါးကင္ဆာေရာဂါေၾကာင့္နာ<br />က်င္မွဳေတြကိုေတာင္တစ္ခ်က္မွမျငီးတတ္တဲ့မားမားလိုမိခင္တစ္ေယာက္နဲ႔တူတဲ့သမီးတစ္ေယာက္သမီးျဖစ္<br />ေအာင္ၾကိဳးစားေနေပမဲ့၊ယိုင္လဲမသြားေအာင္က်င့္ၾကံအားထုတ္ခဲ့တဲ့တရားသာရွိေနခဲ့လို႔ပါ။သမီးမားမားကို<br />သိပ္လြမ္းတယ္မားမားေရ။<span id="fullpost"><br /><br />ဒီေန႔အေဖေန႔တဲ့မားမားရယ္။ငယ္ငယ္ကတည္းကပါးပါးသမီး၊ပါးပါးကိုပဲခ်စ္တယ္၊မားမားကိုပါးပါးေလာက္မ<br />ခ်စ္ပါဘူးလို႔အျမဲေျပာတတ္တဲ့သမီးေလ၊ခုေတာ့မ်က္ရည္ေတြနဲ႔၊ဘယ္ေတာ့မွျပန္မလာနိုင္ေတာ့တဲ့မားမားကို<br />မားမားကိုသိပ္ခ်စ္တယ္မားမားလို႔အရူးတစ္ေယာက္လိုမားမားၾကားေအာင္ေျပာခ်င္မိတယ္။(၃)နွစ္ေလာက္<br />မေတြ႔ရတဲ့သမီးတစ္ေယာက္ဟာကင္ဆာေၾကာင့္ဆရာ၀န္ကမရေတာ့ပါဘူးလို႔ေျပာေနတဲ့ၾကားကပဲ၊မားမား<br />ကုိသမီးကေသခ်ာမျပဳစုေပးနိုင္ခဲ့ဘူးေနာ္။ေနာက္ဆံုးသမီးတို႔သားအမိေတြေတြ႔ၾကရတဲ့ရက္ကေလးဟာတစ္<br />ပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲရွိေပမဲ့မားမားသမီးကိုစကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာသြားခဲ့တယ္ေနာ္။ေျပာသမွ်စကား<br />ေတြမွာလဲနိုင္ငံအတြက္ဘာသာ၊သာသနာအတြက္သယ္ပိုးေဆာင္ရြက္ေစခ်င္တာေတြၾကီးပဲေနာ္။တစ္ခါတံုးက<br />နင့္လမ္းကိုနင္ေလွ်ာက္ငါ့လမ္းကိုငါေလွ်ာက္မယ္လို႔မားမားေျပာခဲ့တံုးကသမီးသိပ္ကို၀မ္းနည္းေၾကကြဲခဲ့ဖူးတယ္<br />ေနာ္။အခုေတာ့တကယ္ပဲကိုယ့္လမ္းကိုကိုယ္ေလွ်ာက္ရေတာ့မယ္မားမားရဲ့။မားမားမရွိေတာ့တဲ့လမ္းဟာသိပ္ကို<br />ပူျပင္းေနတယ္။<br /><br />သမီးစိတ္ေတြ၊သမီးရဲ့ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းမွဳေတြကိုပံုမွန္ျဖစ္ေအာင္ျပန္ၾကိဳးစားေနပါတယ္။အားကိုးစရာျမတ္စြာ<br />ဘုရားရွင္ရဲ့တရားေတာ္ေတြကိုအားထုတ္ရင္း၊ေၾကကြဲမွဳေတြကိုေျဖေဖ်ာက္မိတိုင္းမွာသမီးဟာစိတ္ဓာတ္ေပ်ာ့ညံ့<br />တဲ့သမီးလားလို႔ခပ္မာမာေမးတတ္တဲ့မားမားစကားသံကိုၾကားေယာင္လာမိတယ္။ျမတ္စြာဘုရားရုပ္ပြားေတာ္မွ<br />ပင့္ယူမလာရရင္၊နိုင္ငံျခားကိုမလာဘူးဆိုျပီးေခါင္းမာတဲ့သမီးဆႏၵကိုျဖည့္ေပးျပီးရေအာင္ပင့္ေပးလာခဲ့တဲ့မားမား<br />ရဲ့ေက်းဇူးေၾကာင့္သမီးဟာျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုကန္ေတာ့ခြင့္ရေနခဲ့ရတယ္။ဘုရားရွိခိုးျပီးရင္ေၾကးစည္ကိုထုျပီးမွ<br />အမွ်ေ၀တတ္တဲ့သမီးကိုေၾကးစည္အၾကီးၾကီးသယ္လာေပးတတ္တဲ့မားမားေၾကာင့္သမီးဒီေၾကးစည္ေလးကိုထုျပီး<br />အမွ်ေ၀ခြင့္ရခဲ့တယ္ေနာ္။ေၾကးစည္သံၾကားရတိုင္းမွာစီးက်လာတဲ့မ်က္ရည္ကိုေတာ့သမီးမထိန္းနိုင္ေသးဘူးမားမား<br />ရဲ့။<br /><br />တစ္ေန႔ေတာ့သမီးစိတ္ကိုေသခ်ာထိန္းနိုင္ျပီးမားမားျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြအားလံုးကိုျဖည့္ေပးမွာပါမားမားရယ္။<br />သမီးျပန္လာရင္ဘိုးဘြားရိပ္သာကိုေသခ်ာလုပ္မယ္လို႔ေျပာတတ္တဲ့မားမားဆႏၵကိုသမီးဘယ္ေတာ့မွမေမ့ပါဘူး။<br />တစ္ေန႔မွာမားမားျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ဘာသာ၊သာသနာအက်ိဳးကိုသယ္ပိုးေဆာင္ရြက္နိုင္တဲ့သမီးတစ္ေယာက္ျဖစ္လာ<br />ေအာင္သမီးၾကိဳးစားမယ္လို႔မားမားကိုဂတိေပးပါတယ္။<br /><br />မားမားေရာက္ရာဘ၀မွာျငိမ္းခ်မ္းပါေစ။<br /><br />(မားမားရဲ့တစ္လျပည့္ရက္ေလးမွာကၽြန္မရင္ထဲမွာခံစားေနရတဲ့အပူေတြ၊ကၽြန္မအေမနဲ႔စကားေသခ်ာမေျပာ<br />လိုက္ရတဲ့အတြက္ရင္နင့္ေနေအာင္ေၾကကြဲခဲ့ရတဲ့ကၽြန္မရဲ့၀မ္းနည္းမွဳေတြကိုေျပေပ်ာက္ေလမလားရယ္လို႔<br />ကၽြန္မေမေမကိုကၽြန္မေျပာခ်င္တာေလးေတြကိုကၽြန္မလြတ္လပ္စြာလြမ္းခြင့္ရမဲ့ကၽြန္မရဲ့ဘေလာ့ေလးကေန<br />လြမ္းလိုက္ပါတယ္)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-3841606150799696045?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-68748927627963811542008-06-11T14:36:00.001+08:002008-06-11T14:37:44.674+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SE9xrqX1hbI/AAAAAAAAAW4/i9oNRhMd700/s1600-h/178.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SE9xrqX1hbI/AAAAAAAAAW4/i9oNRhMd700/s400/178.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5210508288813532594" border="0"></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SE9xsfQk7KI/AAAAAAAAAXA/GzZDvytRDkw/s1600-h/148.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SE9xsfQk7KI/AAAAAAAAAXA/GzZDvytRDkw/s400/148.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5210508303010163874" border="0"></a><br />ရြာေလးနာမည္ကပဒဲေကာရြာတဲ့။<br /><br />မုန္တိုင္းမလာခင္ကေတာ့ဒီရြာကေလးမွာေဒၚရွမ္းမဆိုတဲ့ေငြေၾကးေခ်ာင္လည္တဲ့အမ်ိဳးသမီးၾကီးက<br />ညဘက္ဆိုရင္လမ္းမီးေတြထိန္ေနေအာင္ထြန္းေပးထားျပီး၊ကာရာအိုေက၊ဖဲ၀ိုင္း၊အရက္၀ိုင္းစံုေနေအာင္<br />ရွိတဲ့စည္ကားတဲ့ရြာၾကီးတစ္ရြာရယ္လို႔ဆိုၾကပါတယ္။အခုေတာ့လည္းက်ိဳးတိုးက်ဲတဲအမိုးအကာမရွိတဲ့အိမ္<br />ကေလးေတြနဲ႔ႏြမ္းလ်ေနတဲ့ရြာသူရြာသားေတြကိုပဲေတြ႔ေနရျပီး၊တခ်ိန္ကစည္ကားတဲ့ရြာကေလးဆိုတာမယံု<br />နိုင္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။<span id="fullpost"><br /><br />ပဲ့ေတာင္ၾကီးေပၚကေနဆင္းလိုက္ျပီးျပီးျခင္းမွာကၽြန္မလွမ္းေတြ႔ရတာကေတာ့၊မုန္တိုင္းေၾကာင့္အသက္မ<br />ေသပဲက်န္ခဲ့တဲ့သူတို႔ေတြကိုပါပဲ။ဖိုးကံေကာင္းေတြပဲဓာတ္ပံုရိုက္ၾကလို႔ေျပာသံေတြၾကားရေပမဲ့ခရီးလမ္း<br />တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာဘာဓာတ္ပံုကိုမွကၽြန္မမရိုက္နိုင္ခဲ့ပါဘူး။ကၽြန္မေမာင္ေလးသူငယ္ခ်င္းေလးကသာ<br />ဓာတ္ပံုေတြကိုဂရုတစိုက္မရိုက္ေပးခဲ့ရင္ဘာမွတ္တမ္းမွလဲကၽြန္မလက္ထဲမွာရွိေနမွာမဟုတ္ပါဘူး။ဓာတ္ပံု<br />ေတြကိုရိုက္တဲ့သူကရိုက္ေပးေပမဲ့လည္းပံုေလးေတြကိုျပန္ၾကည့္လိုက္တိုင္းမွာရင္ထဲမွာဆို႔နင့္ေနတာေၾကာင့္<br />ပံုေတြကိုကၽြန္မဘေလာ့မွာမ်ားမ်ားစားစားမတင္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ကၽြန္မျမင္ခဲ့ရတဲ့သူတို႔ေတြရဲ့အပူမ်က္နွာ၊ေသာက<br />မ်က္နွာေတြဟာကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မမွန္ထဲမွာျပန္ျပန္ျမင္ေနရသလိုပါပဲ။ေလာေလာလတ္လတ္အေမတစ္ေယာက္<br />ကိုဆံုးရွံဳးထားခဲ့ရတဲ့ကၽြန္မဟာသူတို႔ေတြရဲ့ေသာကေတြကိုကၽြန္မရင္ထဲကိုအလံုးအရင္းနဲ႔ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းေစ<br />ပါတယ္။<br /><br />မထင္မွတ္ပဲကေလးအုပ္စုေတြတန္းစီေနတဲ့ၾကားမွာအသက္(၆)နွစ္ေလာက္ရွိမဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို<br />ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ကေလးေလးေတြကိုအ၀တ္အစားေတြေပးရင္ကၽြန္မကဆိုဒ္မ်ိဳးစံုပါတဲ့အ၀တ္ေတြကိုေမႊ<br />ေနွာက္ျပီး၊ကေလးေတြနဲ႔ေတာ္နိုင္ေလာက္တဲ့အ၀တ္ေလးေတြကိုေရြးယူျဖစ္ပါတယ္။ေကာင္မေလးအတြက္<br />ဂါ၀န္ေလးေတြ၊အေႏြးထည္ေလးေတြ၊စကပ္ေလးေတြကိုေသခ်ာေရြးျပီးသူေလးလက္ထဲကိုထည့္ေပးလိုက္<br />ေတာ့ကေလးေလးကအမွတ္မထင္ေျမၾကီးေပၚထိုင္ျပီးကန္ေတာ့ပါေတာ့တယ္။ရြာေတြမွာသြားလွဴတိုင္းကိုယ့္<br />ထက္ငယ္သူေတြ၊ၾကီးသူေတြကဒီလိုပဲထိုင္ထိုင္ကန္ေတာ့ၾကတာကိုေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။ေတြ႔ရတိုင္းမွာလဲ<br />ကၽြန္မရင္ေတြသိပ္နာက်င္မိပါတယ္။မရွိရွာလို႔ေတာင္းစားေနၾကရတဲ့ကၽြန္မသိပ္ခ်စ္တဲ့၊ကၽြန္မသိပ္ျမတ္နိုးတဲ့<br />ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြကိုေတြ႔လိုက္ရတိုင္းမွာ၊ကၽြန္မဟာနာနာၾကည္းၾကည္းခံစားမိရတတ္ပါတယ္။<br />ကေလးမေလးကိုကၽြန္မကေျမၾကီးေပၚကဆြဲထူေပးရင္းကညီမေလးအားမငယ္နဲ႔ေနာ္လို႔သူ႔လက္ကေလးကို<br />ကိုင္ျပီးအားေပးေနမိပါတယ္။သူကေလးကေတာ့ကၽြန္မကိုစိုက္ၾကည့္ျပီးကၽြန္မလံုး၀မထင္မွတ္ထားတ့ဲေမးခြန္း<br />ကိုေမးခဲ့ပါတယ္။ဆရာမ..ဆရာမ..သမီးအေမတကယ္ေသသြားတာလားတဲ့။ဒီေမးခြန္းကိုကၽြန္မေမေမဆံုး<br />မွန္းသိရခ်ိန္မွာ၊ကၽြန္မဟာအရူးတစ္ေယာက္လို႔ပဲအထပ္ထပ္ေမးခဲ့တာပါ။အခုလိုျဖဳန္းကနဲမွာကေလးေလးတစ္<br />ေယာက္ကမ်က္ရည္ေတြနဲ႔ေမးလာေတာ့ကၽြန္မကေလးမေလးေဘးမွာထိုင္ေနရက္ကတအားငိုမိတာပါပဲ။ေဘးက<br />ရြာသူရြာသားေတြေရာ၊ကၽြန္မတို႔နဲ႔ပါလာသူေတြပါအလန္႔တၾကားျဖစ္သြားၾကတာပါပဲ။ကေလးမေလးကိုၾကည့္ျပီး<br />သိပ္သနားရလြန္းလို႔ဒီကေလးအေၾကာင္းကိုေသခ်ာေမးမိပါတယ္။သူ႔မိသားစုအားလံုးေသသြားျပီးကေလးမေလး<br />ကေတာ့ေကာက္ရိုးပံုေလးေပၚတင္က်န္ခဲ့တဲ့ကံေကာင္းသူေလးပါ။သူကေလးလိုပဲမိဘနွစ္ပါးလံုးမရွိေတာ့တဲ့က<br />ေလးေလးေတြ၊အမိမဲ့သြားတဲ့၊အဖမဲ့သြားတဲ့ကေလးေလးေတြမ်ားစြာကိုကၽြန္မေတြ႔ရတိုင္းမွာသူတို႔ေတြအတြက္<br />ကၽြန္မတို႔ဘာလုပ္ေပးရမလဲလို႔ေတြးမိတတ္ပါတယ္။ကေလးေလးေတြအတြက္ပါလာတဲ့အစားအေသာက္၊အ၀တ္<br />အထည္ေတြေလာက္ေထာက္ပံ႔ေပးရံုေလာက္နဲ႔ေတာ့သူတို႔အနာဂတ္ေတြကိုလွပလာေစမွာမဟုတ္ပါဘူး။<br /><br />ကၽြန္မသြားတဲ့ရြာစဥ္ေတြမွာေတြ႔ရတဲ့ကေလးေလးေတြဟာမိုးညိဳလာရင္၊မိုးေလသံၾကားရရင္သိပ္ကိုေၾကာက္ရွာ<br />တာကိုေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ကေလးတစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ့မိုးရြာသံၾကားရင္တုန္ေနေအာင္ေၾကာက္ျပီးတစ္ေနရာရာမွာျငိမ္<br />ကုပ္ေနတတ္ၾကပါတယ္။မ်က္ရည္ေလးေတြစိုေနတတ္တဲ့ဒီကေလးေလးေတြကိုကၽြန္မတို႔ဘာလုပ္ေပးၾကမလဲ။<br />ဘိုကေလးျမိဳ႕ေပၚမွာရွိေနတဲ့မိဘမဲ့ကေလးေလးေတြကိုေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းတစ္ခ်ိဳ႔ကို<br />ကၽြန္မေရာက္ခဲ့ပါတယ္။လိုအပ္သမွ်ေတြကိုတတ္နိုင္သေလာက္ျဖည့္ဆည္းေပးရင္းကၽြန္မစိတ္ဓာတ္က်စြာေတြ႔<br />ရွိရတာကေတာ့ကၽြန္မတို႔အင္အားနဲ႔ဘယ္လိုမွကေလးေလးေတြရဲ့အနာဂတ္ကိုမဆိုထားနဲ႔၊ေန႔စဥ္စား၀တ္ေနေရး<br />အတြက္ေျပလည္ေအာင္ေတာင္မွလုပ္မေပးနိုင္ပါဘူး။မိဘမဲ့ကေလး(၂၀၀)ေလာက္ကိုလက္ခံေစာင့္ေရွာက္ေပး<br />ေနတဲ့ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကို၊ကေလးေတြရာေပါင္းမ်ားစြာေရာက္လာေတာ့ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြခမ်ာလဲမတတ္<br />နိုင္ၾကေတာ့ပါဘူး။ေယာက်ၤားကေလးေတြကို၊ကိုရင္စည္းေပးထားျပီးမိန္းခေလးေတြကိုေတာ့သီလရွင္ေလးေတြ<br />ျဖစ္၀တ္ေပးထားၾကတာမ်ားပါတယ္။ရြာစဥ္ေတြကိုမဆိုထားဘိ၊ဘိုကေလးျမိဳ႔ေပၚကမိဘမဲ့ေက်ာင္းက၊ကေလး<br />ေလးေတြဟာျခင္ေထာင္မရွိ၊ေစာင္မရွိနဲ႔အိပ္ၾကရပါတယ္။ညေမွာင္ေမွာင္ၾကီးမွာကၽြန္မတို႔ေရာက္သြားေတာ့<br />ၾကမ္းျပင္မွာအတံုးအရံုးအိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ကေလးေလးေတြကိုကၽြန္မစိတ္မေကာင္းျခင္းၾကီးစြာနဲ႔ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။<br />မနက္မိုးလင္းရင္ေတာ့ဒီကေလးေတြဟာေစ်းမွာ၊လမ္းေပၚမွာသပိတ္ေလးေတြ၊ဆန္ေတာင္းေလးေတြနဲ႔လမ္းေဘး<br />မွာေတာင္းယူေနတာကိုရင္နင့္စရာေတြ႔ၾကရပါတယ္။တကယ္ေတာ့ဒီကေလးေလးေတြကိုစနစ္တက်နဲ႔ေစာင့္<br />ေရွာက္ေပးဖို႔တကယ္လိုအပ္ေနတာပါ။အရြယ္အလိုက္ကိုရင္သကၤန္းေလးေတြ၊ေစာင္ေတြ၊ျခင္ေထာင္ေတြကို<br />ကၽြန္မတို႔နွစ္ေယာက္ကိုျခင္ေထာင္တစ္လံုးနွဳန္းနဲ႔လူစံုေအာင္လွဴေပးခဲ့ပါတယ္။လူစံုေအာင္ဆိုလို႔ကၽြန္မတို႔<br />ေက်ာင္းတိုင္းကလူတိုင္းစံုေအာင္မေပးနိုင္ခဲ့ၾကပါဘူး။<br /><br />နိုင္ငံတကာသေဘာၤေတြပင္လယ္၀မွာေရာက္ေနတယ္တဲ့။ဒီအခ်ိန္ေတြမွာကၽြန္မေတြ႔ရတဲ့သူတို႔ေတြဟာေမွ်ာ္<br />လင့္ခ်က္ေရာင္ျခည္ေတြျပည့္ေနတဲ့မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ပါ။ဒုကၡသည္ေတြကိုသြားေရာက္ကူညီေနတဲ့ကၽြန္မတို႔ကလဲ<br />တကယ္ပဲလာျပီးတို႔ျပည္သူေတြကိုကယ္ေတာ့မဟဲ့လို႔ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တာပါပဲ။ခုထိလဲနိုင္ငံတကာကသာတို႔ျပည္<br />သူေတြကို၀င္ျပီးကူညီရင္သိပ္ေကာင္းမယ္လို႔ေမွ်ာ္လင့္မိတာပါပဲ။စစ္အစိုးရအေနနဲ႔ဘာမွထိထိေရာက္ေရာက္အ<br />ကူအညီမေပးနိုင္ေလေတာ့နိုင္ငံတကာမ်ား၀င္ေရာက္လာရင္ကၽြန္မတို႔ျပည္သူေတြကိုပိုမ်ားအကူအညီေပးနိုင္<br />မလားရယ္ေပါ့။တကယ္ေတာ့စစ္အစိုးရဟာနိုင္ငံတကာအကူအညီကိုဘယ္ေတာ့မွလက္ခံ၀ံ႔မယ္မဟုတ္ပါဘူး။<br />ကၽြန္မတို႔ရြာေတြကိုေရာက္သြားတိုင္းမွာမုန္တိုင္းကိုေသခ်ာမေၾကျငာခဲ့တာေတြ၊ထိထိေရာက္ေရာက္သတိမေပး<br />ခဲ့တာေတြ၊မုန္တိုင္းျပီး(၃)ရက္ေလာက္ၾကာမွသေဘာၤတစ္စင္းနဲ႔ေတြ႔ကရာလူေတြကိုေကာက္တင္ေခၚသြားတာ<br />ေတြ(ျမစ္ျပင္က်ယ္ကေနခုတ္ေမာင္းျပီးေတြ႔သေလာက္လူကိုသာတင္ေခၚသြားတာမ်ိဳးပါ၊ဒဏ္ရာရေနသူေတြ၊အစာ<br />ေရစာမစားေသာက္ရလို႔အားအင္ခ်ည့္နွဲ႔ေနသူေပါင္းမ်ားစြာဟာဒီအတိုင္းေသခဲ့ၾကရပါတယ္)၊မုန္တိုင္းထပ္လာတာ<br />သိရက္နဲ႔ဒုကၡသည္ေတြကိုသေဘာၤနဲ႔အတင္းျပန္ပို႔ခဲ့လို႔သေဘာၤေမွာက္ခဲ့ရတာေတြ၊ေသနတ္ျပျပီးအနိုင္က်င့္ခဲ့တာ<br />ေတြ...စသည္ေပါင္းမ်ားစြာအတြက္သူတို႔စိတ္မွာေၾကာက္လန္႔ေနၾကတာပါပဲ။နိုင္ငံတကာက၀င္ေရာက္လာခဲ့ရင္<br />ယုတ္မာပက္စက္တဲ့သူတို႔အေၾကာင္းေတြဟာပိုးစိုးပက္စက္ေပၚလာေတာ့မွာမို႔ေၾကာက္လန္႔တၾကားျဖစ္ေနခဲ့ၾက<br />တာပါ။စစ္အာဏာရွင္ေတြဟာဘယ္တံုးကမွတရားသျဖင့္မလုပ္ခဲ့ၾကပါဘူး။အခုလိုအျပစ္မဲ့တဲ့ကၽြန္မတို႔ညီကိုေမာင္<br />နွမေတြေသခဲ့ရ၊ဒုကၡေတြေ၀လို႔စားစရာမရွိ့ျဖစ္ျပီးသူေတာင္းစားသာသာဘ၀ကိုေရာက္ေနတာေတာင္မွသူတို႔ရဲ့<br />အတၱကိုဦးစားေပးေနၾကတံုးပါပဲ။သူတို႔ဒီေလာက္ရက္စက္ၾကလို႔ဒုကၡေရာက္ေနၾကတဲ့တို႔ျပည္သူေတြကမ်ားပုန္ကန္<br />ၾကေလမလားရယ္လို႔လဲမေတြးလိုက္ၾကပါနဲ႔။တကယ္ေတာ့ရြာေတြမွာအတိဒုကၡအၾကီးအက်ယ္ေရာက္ေနတဲ့ရြာသူ<br />ရြာသားေတြဟာစစ္အာဏာရွင္ကိုေတာ္လွန္ဖို႔ဆိုတဲ့အေတြးကိုေတြးဖို႔ေ၀းလို႔၊သူတို႔ရဲ့စား၀တ္ေနေရးအတြက္နဲ႔<br />ေသဆံုးသြားရတဲ့မိသားစု၀င္ေတြအတြက္ပဲရင္တနင့္နင့္ျဖစ္ေနၾကရွာတာပါ။အခုဆိုရင္ပုဂၢလိကအလွဴရွင္ေတြ<br />ဟာေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းေနၾကပါျပီ။ေငြေၾကးအရလည္းကၽြန္မတို႔ဘယ္လိုမွေတာင့္မထားနိုင္ၾကပါဘူး။လူမသိ၊သူ<br />မသိထပ္ထပ္ေသေနတဲ့ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ကၽြန္မတို႔ဘာလုပ္ေပးၾကမလဲ။ပန္းပြင့္ကေလးေတြေျမေပၚျဖဳတ္က<br />နဲေၾကြက်သြားတိုင္းမွာကၽြန္မတို႔မေၾကြခင္လိုက္ဖမ္းေပးနိုင္ၾကပါ့မလား။ဘာမွကိုမသိတာပါဆိုျပီးငူငူၾကီးေတြထိုင္<br />ေနျပီးမ်က္လံုးၾကီးေတြေၾကာင္ျပီးၾကည့္ေနတတ္တဲ့အျပစ္ကင္းစင္ျပီးျဖဴစင္တဲ့ေတာသူေတာင္သားေတြကိုကၽြန္မ<br />တို႔ဘယ္လိုနည္းလမ္းေတြသံုးျပီးကယ္တင္ေပးၾကမလဲလို႔ကၽြန္မေတြးေနမိပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-6874892762796381154?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-5070987453569599292008-06-10T11:21:00.001+08:002010-04-10T12:25:45.162+08:00တစ္ခါတုန္းက ၿမတ္စြာဘုရားဟာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကုိ သတ္ပါတယ္ဆိုၿပီးစြပ္စြဲခံရပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမဟုတ္သူေတြက ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ကို ၿမတ္စြာဘုရားနဲ႔ တပည့္သာ၀ကေတြကို စြပ္စြဲေနၾကပါတယ္။ ဒီလိုစြပ္စြဲခံေနရတဲ့အတြက္ ရွင္အာနႏၵာက ဒီအရပ္ကို ခြာၿပီး တစ္ၿခားအရပ္မွာ ေၿပာင္းေနၾကဖို႔ ၿမတ္စြာဘုရားကို ေလွ်ာက္တယ္။<span id="fullpost"><br />“ခ်စ္သား အာနႏၵာ၊ တစ္ၿခားအရပ္ကလဲ အခုလိုပဲ ေ၀ဖန္ၾကၿပန္ရင္ေရာ” လုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူတယ္။<br />ရွင္အာနႏၵကလဲ ေနာက္ထပ္ေလွ်ာက္တင္ၿပန္တယ္ “အဲ့ဒီလိုၿဖစ္ေနၿပန္ရင္လဲ ေနာက္တစ္ေနရာ ေၿပာင္းၾကမွာေပါ့ဘုရား”<br />ဒီေတာ့ ၿမတ္စြာဘုရားသခင္က “ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ အိႏၵိယနိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံလံုးသာ ကုန္သြားမယ္။ ငါတို႔တြက္ ေနစရာရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ခ်စ္သား အာနႏၵာသည္းခံပါ။ ဒီၿပစ္တင္ ေ၀ဖန္မႈေတြဟာ မၾကာခင္ သူ႔အလိုလို ရပ္သြားမွာပါ” လို႔ မိန္႔ေတာ္မူတယ္။<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-507098745356959929?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-6885115529321408122008-06-01T22:11:00.004+08:002008-06-02T01:13:07.911+08:00ကၽြန္မျမန္မာျပည္မွာပထမဆံုးေတြ႔ရတာကေတာ့အင္မတန္မွၾကြားလံုးေတြထုတ္ျပီး၊မိုးလံုးျပည့္ေနတဲ့မုသာ<br />၀ါဒပိုင္ရွင္စစ္အစိုးရလုပ္ရပ္ေတြကိုပါ။စစ္အစိုးရမွကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားျပီးဆံုးသြားပါျပီဆိုတဲ့ေန႔က<br />မွတ္မွတ္ရရကၽြန္မကဘိုကေလးကိုေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ကၽြန္မရြာေတြကိုသြားဖို႔ဒီဇယ္ေတြကိုဘိုကေလး<br />မွာရွိေနတဲ့ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းကစစ္သားေတြခိုးျပီးလာေရာင္းတဲ့ဒီဇယ္ေတြ၀ယ္မိခဲ့တာပါ။ဘိုကေလးမွာစစ္<br />သားေတြခိုးေရာင္းေနတဲ့သြပ္ေတြ၊မိုးကာဖ်င္စေတြ၊ဘီစကြတ္ေတြကိုသူတို႔လာေရာင္းမိတာကကၽြန္မတို႔လိုျပည္<br />သူေတြကိုပါ။ကၽြန္မကေတာ့ဘယ္ခိုးရာပါကိုမွလက္မခံခ်င္ေပမဲ့သူတို႔ေျပာတာကိုေသခ်ာနားေထာင္ျပီးစိတ္မ<br />ေကာင္းပဲျဖစ္ရပါတယ္။ဘိုကေလးမွာတပ္စြဲထားတာတပ္မ(၆၆)ကျဖစ္ပါတယ္။တပ္မေတာ္ၾကီးကိုသိကၡာခ်<br />တယ္ျဖစ္မွာစိုးလို႔စိတ္ေတာ့မေကာင္းပါဘူး။ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လဲသူတို႔မွာစားစရာမရွိလို႔လာေရာင္းေနတာပါလို႔ နားလည္ေပးလိုက္ပါတယ္။သြပ္ေတြကိုကားေတြေပၚညဘက္ခိုးတင္ျပီးဂိုေဒါင္ကခိုးထုတ္ေရာင္းတာေတြကိုေတာ့<br />ညဘက္ေတြမွာေစာင့္ဖမ္းနိုင္ရင္မိနိုင္ပါရဲ့။ကားေတြနဲ႔ကဲ့ျပီးတင္ေနတာျဖစ္ျပီး၊ကားနံပါတ္ေတြကိုလဲကၽြန္မေသခ်ာ ရထားပါတယ္။၀ယ္ထားျပီးတဲ့သူေတြကိုအင္တာဗ်ဴးမ်ားေတာင္လုပ္ခ်င္ရင္လက္ခံမဲ့သူမ်ားလဲရွိပါတယ္။(တပ္မ ေတာ္ၾကီးကိုေမတၱာရွိသူမ်ားေပါပါဘိေတာ့)။<br /><span id="fullpost"><br />တကယ္ေတာ့ဘေလာ့မွာဒီကိစၥေတြကၽြန္မသိပ္စိတ္ပါလက္ပါမေရးခ်င္ပါဘူး။တကယ္တမ္းေရးလိုက္ရင္<br />ဒုကၡေရာက္ရမွာကေအာက္ေျခကတပ္မေတာ္သားေတြျဖစ္မွာမို႔ကၽြန္မလက္ေရွာင္ေနခ်င္တာအမွန္ပါပဲ။<br />ဒီေန႔ဘေလာ့တစ္ခုကိုမရည္ရြယ္ပဲေရာက္သြားခဲ့ျပီးတပ္မေတာ္သားေတြခိုးေရာင္းရင္ေထာင္ဒဏ္နွစ္(၂၀)<br />လို႔ေရးထားတာေတြ႔ေတာ့ကၽြန္မေတာ္ေတာ္စဥ္းစားသြားပါတယ္။ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ၾကံဳခဲ့ရတာေတြကအိမ္<br />မက္တစ္ခုေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။စားစရာမရွိလို႔ငတ္ေသသြားတာပါလို႔ေျပာတာေတြကိုနားနဲ႔ေသခ်ာၾကားခဲ့<br />ရတာေတြ၊သူတို႔စားဖို႔ေနလွန္းထားတဲ့ဆန္ေတြဟာေရစိုေနျပီးပြေနေလေတာ့၊ခ်က္လိုက္ရင္၀က္စာလိုျဖစ္<br />ေနတာေတြကိုစားေနတာကိုကၽြန္မျမင္ခဲ့ရတာေတြ၊ဘာအကူအညီမွမေရာက္လာလို႔ထဘီ၊လံုျခည္ေတာင္<br />၀တ္စရာမရွိသူေတြ၊ဒါေတြကိုကၽြန္မမ်က္လံုးထဲမွာ၊ကၽြန္မရင္ထဲမွာျမင္ေယာင္ေနမိတုန္းပါပဲ။မနက္မိုးလင္း<br />ပဲ့ေတာင္ေပၚပစၥည္းေတြမတင္ခင္မွာရပ္ရြာေတြကဘုန္းၾကီးဟာမ်က္နွာငယ္ငယ္ေလးေတြနဲ႔လာေရာက္ၾက<br />ျပီးသူတို႔ရြာေတြအတြက္ပစၥည္းေတြကိုလာေရာက္အလွဴခံၾကပါတယ္။အင္မတန္ငယ္ေနတဲ့မ်က္နွာေလး<br />ေတြနဲ႔ျမိဳ႔နယ္သံဃနာယကေထာက္ခံစာေတြကိုယူေဆာင္လာခဲ့ၾကျပီး၊ေလွ်ာက္လႊာတင္ထားခဲ့ရမလားလို႔<br />လာလာေမးတတ္ၾကပါတယ္။ကၽြန္မသိပ္ခ်စ္တဲ့ျမန္မာျပည္၊သိပ္ေလးစားတဲ့သာသနာ့၀န္ထမ္းရဟန္းေတြက<br />အခုလိုမ်က္နွာအင္မတန္ငယ္စြာနဲ႔လာျပီးအလွဴခံေနရတဲ့အျဖစ္ကိုကၽြန္မသိပ္ကိုရင္နာရပါတယ္။တကယ္လို႔<br />မ်ားစစ္အစိုးရကမခိုးပဲ၊မ၀ွက္ပဲ၊တိုင္းျပည္မွာတကယ္ပဲကယ္ဆယ္ေရးေတြေသခ်ာလုပ္ေပးေနရင္၊ကိုယ္တိုင္<br />ပိုက္ဆံမရွိေပမဲ့နိုင္ငံတကာကိုအရွက္မဲ့ျပီးသူေတာင္းစားလိုေတာင္းထားတဲ့ေငြေတြနဲ႔ပဲဒုကၡသည္ေတြကိုေထာက္<br />ပံ့ေပးေနရင္၊နိုင္ငံတကာကေစတနာနဲ႔လွဴထားတာေတြကိုဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ျပည္သူေတြလက္ထဲကိုတကယ္<br />ထည့္ေပးခဲ့ရင္၊အခုလိုရင္နာစရာအျဖစ္ေတြကိုျမင္ရ၊ၾကားရမွာမဟုတ္ပါဘူး။ဘုန္းၾကီးေတြဟာသံဃနာယကရဲ့<br />ေထာက္ခံစာေလးကိုကိုင္ျပီး၊ရပ္မိရပ္ဖရြာလူၾကီးမ်ားနဲ႔ရြာေပါင္းမ်ားစြာကေနေရာက္လာခဲ့ၾကတာပါ။တခ်ိဳ႔မ်ား<br />တည္းခိုစရာေက်ာင္းမရွိလို႔ေလွေပၚမွာညအိပ္ရရွာတဲ့ကိုယ္ေတာ္ေတြ၊ဆြမ္းခ်ိန္ေက်ာ္သြားလို႔ဆြမ္းငတ္သြားရ<br />တဲ့ကိုယ္ေတာ္ေတြ၊ဆရာေတာ္ၾကီးမွာအမိုးမရွိလို႔ညဘက္မွာထိုင္ခံုေပၚအိပ္ရာရွာတယ္လို႔ေျပာေျပာငိုတဲ့ရြာလူ<br />ၾကီးေတြကိုကၽြန္မရင္နာစြာနဲ႔ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ဒီရြာေတြကိုစာရင္းေသခ်ာယူျပီးကၽြန္မကိုယ္တိုင္ရြာေတြမွာလိုအပ္<br />တာေတြကိုသြားေရာက္လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ဒီလူေတြကိုအလွဴခံအတုေတြလို႔ေတာ့ေျပာၾကမယ္လို႔ေတာ့မထင္ပါဘူး။<br /><br />စစ္အစိုးရကကၽြန္မတို႔ျမန္မာျပည္သူေတြအတြက္ဘာလုပ္ေပးေနပါသလဲ။ကၽြန္မဟာျပည္သူတစ္ေယာက္ပါ။<br />ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ျပည္သူေတြဟာကၽြန္မတို႔ညီကိုေမာင္နွမေတြပါ။ကၽြန္မတို႔လိုေစတနာရွင္ျပည္သူေတြကသြား<br />ေရာက္လွဴဒါန္းေနတာကိုဘာေၾကာင့္မိုက္မိုက္ရိုင္းရိုင္းလက္မခံရတာပါလဲ။ကိုယ္တိုင္ထိထိေရာက္ေရာက္မကူ<br />ညီနိုင္ပဲျမစ္ကမ္းနေဘးမွာေပါက္ေနတဲ့အပင္ေတြကိုစား၊ေခ်ာင္းထဲကငါးေတြကိုရွာစားျပီးအသက္ရွင္လို႔ရတယ္<br />ဆိုရင္ေတာ့စစ္တပ္အၾကီးအကဲအာဏာရူးသန္းေရႊနဲ႔တိုင္းျပည္ကိုမခ်စ္တဲ့မ်ိဳးမစစ္တပ္မေတာ္သားမ်ားကိုေျပာ<br />လိုက္ခ်င္ပါတယ္။ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ေစတနာ၊ေမတၱာေတြအတြက္တြင္းေကာင္းေကာင္းတူးျပီးေသဖို႔သာျပင္<br />ထားၾကပါေတာ့လို႔ေျပာလိုက္ခ်င္ပါဘိ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-688511552932140812?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-32803424495433815432008-05-31T09:02:00.014+08:002010-04-10T12:26:27.767+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SEExxTdwn3I/AAAAAAAAAUw/wx8kg44yZsE/s1600-h/015.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SEExxTdwn3I/AAAAAAAAAUw/wx8kg44yZsE/s400/015.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5206497367325450098" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SEExxgkeURI/AAAAAAAAAU4/HAnefN3ESjg/s1600-h/014.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SEExxgkeURI/AAAAAAAAAU4/HAnefN3ESjg/s400/014.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5206497370843271442" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SEExxwmxkvI/AAAAAAAAAVA/6BJFe_PyniY/s1600-h/016.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SEExxwmxkvI/AAAAAAAAAVA/6BJFe_PyniY/s400/016.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5206497375147889394" /></a><br /><br /><br /><br />တကယ္ေတာ့စာမေရးခ်င္ေလာက္ေအာင္စိတ္ပင္ပန္းေနခဲ့တာပါ။သူငယ္ခ်င္း<a href="http://myhome16.blogspot.com/">တီး</a>နဲ႔ေတြ႔လို႔ကၽြန္မ<br />ကအျဖစ္အပ်က္တခ်ိဳ႔ကိုေျပာျပထားပါတယ္။သူ႔ဘေလာ့မွာတင္လိုက္ေတာ့စီေဘာက္မွာသူ႔ခမ်ာ<br />လာလာဆဲတာခံရတာကိုစိတ္မေကာင္းစြာပဲေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးေတြကို<br />ျမန္မာျပည္မွာလည္းကၽြန္မေတြ႔ခဲ့၊ၾကံဳခဲ့ရပါတယ္။အလွဴပစၥည္းေတြကိုစစ္အစိုးရဂိုေဒါင္ေတြမွာ<br />ကိုယ္တိုင္ေတြ႔ခဲ့ရ၊လွဴတဲ့ပစၥည္းေတြကိုရ.ယ.ကေတြ၊ၾကံံံ႔ခိုင္ေရးေတြကကိုယ့္မ်က္စိေရွ႔တင္<br />ခိုးယူေနၾကတာေတြကိုကၽြန္မရင္နာစြာနဲ႔ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။<span id="fullpost">အဆိုးဆံုးကေတာ့ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့<br />ရြာေတြကရ.ယ.ကေတြကိုယ္တိုင္ကရြာသားေတြကိုခြဲေ၀ေပးျခင္းမရွိတာေတြပါပဲ။ကၽြန္မပထ<br />မတစ္ေခါက္ဧရာ၀တီတိုင္းကိုသြားခဲ့စဥ္ကဘိုကေလးအနီးပတ္၀န္းက်င္ရြာတစ္ခ်ိဳ႔ကိုပဲျဖစ္ပါ<br />တယ္။ဒုတိယတစ္ေခါက္ကေတာ့ဘိုကေလးမွာ(၅)ရက္ေလာက္ေနျပီးပဲ့ေတာင္ငွားျပီးပင္လယ္<br />ျပင္ဘက္ကခပ္ေ၀းေ၀းရြာေတြကိုထြက္လွဴခဲ့ပါတယ္။ပဲ့ေတာင္ၾကီးေပၚကိုတစ္ေန႔ကိုဆန္အိတ္<br />၁၀၀ေက်ာ္တင္ျပီးတျခား ဆီ၊ဆား၊မုန္႔မ်ိဳးစံု၊ငါးပိေထာင္းဗူး၊ငါးေသတၱာ၊ေခါက္ဆြဲမ်ိဳးစံု၊ျခင္ေထာင္<br />ေစာင္၊ေရခြက္၊စတီးပန္းကန္ဆိုက္စံု၊ေရဗံုး၊ေရသန္႔ေဆး၊ဖေယာင္းတိုင္၊မီးျခစ္၊ျခင္ေဆးေခြ၊သၾကား<br />လံုး၊မိုးကာဖ်င္လိပ္၊မိုးကာဖ်င္အိတ္၊ကေလး၀တ္၊လူၾကီး၀တ္၊မိန္းမ၀တ္၊ထဘီ၊ပုဆိုး၊အိုးခြက္၊သၾကား<br />စသျဖင့္အမ်ိဳးစံုေအာင္တင္ယူသြားခဲ့ပါတယ္။ရြာတစ္ရြာကိုေရာက္တာနဲ႔ေယာက်ာၤး၊မိန္းမ၊ကေလး၊<br />သက္ၾကီးရြယ္အိုသတ္သတ္စီေနေစပါတယ္။ျပီးရင္ေတာ့လူတစ္ကိုယ္စာစံုလင္ေအာင္ေ၀ေပးရပါ<br />တယ္။ကၽြန္မသြားခဲ့တဲ့ရြာေတြဟာဘိုကေလးကေနသြားရင္အနည္းဆံုးေရစုန္နဲ႔သြားခဲ့တာေတာင္မွ<br />(၄)နာရီေလာက္သြားရတဲ့ေနရာေတြျဖစ္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္လဲရြာတစ္ရြာထဲမွာအခ်ိန္အၾကာၾကီး<br />ကၽြန္မတို႔မေပးနိုင္ခဲ့ပါဘူး။ပစၥည္းအမ်ိဳးကမ်ားေလေတာ့ေ၀ရတာၾကန္႔ၾကာတဲ့ဆန္နဲ႔ဆီကိုကၽြန္မတို႔<br />ကရြာသူရြာသားေတြေရွ႔မွာစုပံုထားျပီးရြာလူၾကီးမ်ားကိုေ၀ေစပါတယ္။ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ေနာက္တစ္<br />ရြာကိုခရီးဆက္ၾကပါတယ္။ဒီလိုဆံုးျဖတ္တိုင္းမွာကၽြန္မလက္ကိုျဖစ္ေစ၊ကၽြန္မအက်ီၤစေလးကိုျဖစ္ေစ<br />အမ်ိဳးသမီးတစ္ခ်ိဳ႔ကလာလာဆြဲျပီးကၽြန္မတို႔ကိုပစၥည္းေတြကိုဒီလိုမထားခဲ့ပါနဲ႔၊တစ္ခါတည္းေ၀သြားခဲ့<br />ပါေနာ္လို႔ေတာင္းပန္ၾကပါတယ္။ဒီလိုအခါတိုင္းမွာကၽြန္မရင္ထဲမွာသိပ္ကိုမြန္းၾကပ္ျပီးသက္ျပင္းေမာ<br />ၾကီးကိုခ်မိရတာပါပဲ။ကဲ..တစ္ခါတည္းေ၀မယ္လို႔ခပ္ျမန္ျမန္ဆံုးျဖတ္ျပီးကိုယ္တိုင္ေ၀ခဲ့ရတာမ်ားပါ<br />တယ္။ဒါဟာရြာတိုင္းေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ဒါေပမဲ့ရြာတိုင္းေလာက္နီးနီးပါပဲ။<br /><span id="fullpost"><br />စစ္အစိုးရကေၾကာ္ညာလိုက္တဲ့ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းေတြျပီးပါျပီဆိုတဲ့ေန႔ဟာကၽြန္မဘိုကေလးကို<br />ေရာက္တဲ့ေန႔ျဖစ္ပါတယ္။ကၽြန္မေရာက္ခဲ့တဲ့ရြာေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာအစိုးရဆီကအကူအညီ<br />ကိုဆန္တစ္ေစ့ေတာင္မရေသးၾကပါဘူး။ကၽြန္မရင္ကိုနာျပီးရင္းနာေစတဲ့အျဖစ္ေတြကေတာ့တန္းစီ<br />ျပီးအကူအညီပစၥည္းေတြကိုေစာင့္ယူေနတဲ့ရြာသားေတြဟာစိတ္ဓာတ္ပိုင္းဆိုင္ရာသိပ္ကိုက်ဆင္း<br />ေနတာပါပဲ။ပစၥည္းရျပီးျပီလားဆိုရင္ေတာင္မ်က္လံုးၾကီးေတြျပဴးျပီးျပန္ၾကည့္ေနတာေတြ၊ကၽြန္မတို႔<br />ကိုၾကည့္ျပီးအေမ့သမီးကိုသတိရလိုက္တာဆိုျပီးလာလာဖက္ငိုတာေတြ၊ညည္းေဒၚၾကီးအေလာင္း<br />ကိုေတာင္ျပန္မရပါဘူးသမီးရယ္၊ညည္းဦးၾကီးအေလာင္းကိုေန႔တိုင္းသြားရွာတယ္လို႔ငိုယိုေျပာေန<br />တာေတြ..ကၽြန္မရင္ထဲမွာဘယ္ေတာ့မွမေမ့နိုင္ေလာက္ေအာင္နာၾကည္း၀မ္းနည္းခဲ့ရပါတယ္။<br />တစ္ခါမွမျမင္ဖူးခဲ့တဲ့သူတို႔ကိုရင္ခြင္ထဲမွာထားျပီးအင္မတန္သနားတတ္တဲ့ကၽြန္မဟာသူတို႔နဲ႔ေရာ<br />ျပီးငိုခဲ့ရပါတယ္။ကၽြန္မလဲအေဒၚတို႔၊ဦးၾကီးတို႔နဲ႔ဘ၀တူပါ၊မေန႔ကမွကၽြန္မေမေမရက္လည္ျပီးတာပါ<br />လို႔သူတို႔ကိုေျပာျပရပါတယ္။ေလတိုက္တာနဲ႔လွိဳင္းရွိတဲ့ဒီေနရာေတြမွာကၽြန္မလွိဳင္းမူးလို႔ေန႔တိုင္း<br />အန္ရပါတယ္။ဘိုကေလးျမိဳ႔ကိုျပန္ေရာက္ရင္ေဆးသြားထိုးျပီး၊ေနာက္ေန႔ေတြအတြက္အင္အား<br />ေမြးရပါတယ္။မ်က္လံုးေတြမွိတ္လိုက္တိုင္းမွာတရိပ္ရိပ္မူးျပီးလွိဳင္းစီးေနရသလိုခံစားေနရတဲ့ဒီ<br />ေ၀ဒနာထက္ကၽြန္မသိပ္ခ်စ္တ့ဲျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြကိုကၽြန္မကိုယ္တိုင္အားမေပးနိုင္မွာ<br />ကိုကၽြန္မစိတ္ပူမိပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္မတို႔ပုဆိုးအသစ္(၁)ထည္၊အေဟာင္း(၂)ထည္ေလာက္နဲ႔လူတိုင္းကိုလွဴပါတယ္။ကၽြန္မလွဴ<br />ထားတဲ့ပုဆိုးအသစ္၊ထဘီအသစ္ေလးေတြကိုေျမၾကီးေပၚမွာခင္းထားၾကျပီး၊ဆန္ေတြ၊ပစၥည္းမ်ိဳးစံု<br />ကိုကၽြန္မကပုဆိုး၊ထဘီေလးေတြေပၚတင္ေပးရပါတယ္။ပစၥည္းတစ္ခုကိုပုဆိုး၊ထဘီေလးေပၚကိုတင္<br />လိုက္ရတိုင္းကၽြန္မမ်က္ရည္က်ခ်င္မိပါတယ္။ငါတို႔ျမန္မာရယ္လို႔ဇာတိမာန္အင္မတန္ရွိၾကတဲ့ကၽြန္မ<br />တို႔ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြဟာလမ္းေဘးမွာသူေတာင္းစားေတြလိုပုဆိုးေလးခင္းျပီးေပးသမွ်ကို<br />ေမွ်ာ္ေနၾကရတဲ့အျဖစ္ဟာကၽြန္မရင္ကိုသိပ္ကိုနာၾကည္းေစပါတယ္။စစ္အစိုးရဆီကဘာအကူအညီမွ<br />မရပါဘူးလို႔သူတို႔ေတြကခပ္ေအးေအးေျပာနိုင္ေပမဲ့၊ဂိုေဒါင္ေတြမွာ၊ေစ်းေတြမွာကၽြန္မကိုယ္တိုင္ေတြ႔ခဲ့<br />ရတဲ့ကယ္ဆယ္ေရးပစၥည္းေတြေၾကာင့္ကၽြန္မကေတာ့ခပ္ေအးေအးမေျပာနိုင္ခဲ့ပါဘူး။ပစၥည္းေတြရွိေန<br />ပါတယ္၊ေနာက္ကိုအမ်ားၾကီးေရာက္လာမွာပါလို႔မေရာက္လာနိုင္တာသိရက္နဲ႔သူတို႔ကိုကၽြန္မရင္နာနာ<br />နဲ႔ညာေျပာခဲ့ရပါတယ္။ရြာေတြမွာကၽြန္မေမးခဲ့မိတဲ့ေမးခြန္းတစ္ခုကေတာ့မုန္တိုင္းျဖစ္မွာမသိၾကဘူး<br />လားဆိုတဲ့ေမးခြန္းပါ။ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာမသိၾကပါဘူး။သူတို႔ဆီမွာေရဒီယိုမရွိဘူးလို႔ဆိုၾကပါရဲ့။<br />ေရဒီယိုရွိေပမဲ့ေလတိုက္နွုန္း၅၀ေလာက္ပဲရွိတယ္လို႔ေျပာထားျပီး၊ေလေတြမိုးေတြစတိုက္မွတစ္နာရီ<br />၁၅၀နွဳန္းေျပာေတာ့ေသတာေပါ့၊မခ်ိမဆန္႔ေသတာေပါ့လို႔ငိုျပီးေျပာၾကပါတယ္။စစ္အစိုးရဟာမုန္တိုင္း<br />မတိုက္ခင္မွာသတိေပးတာကိုေသခ်ာမလုပ္ခဲ့ပါဘူး။မုန္တိုင္းျပီးလို႔လူေတြအမ်ားၾကီးေသျပီးတာေတာင္<br />ကယ္ဆယ္ေရးသေဘာၤေတြကခ်က္ခ်င္းမေရာက္ပဲနွစ္ရက္ေက်ာ္မွသေဘာၤေတြေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။<br />အခုလက္ရွိလဲဒုကၡေရာက္ေနသူေတြအတြက္ဘာတစ္ခုမွထိထိေရာက္ေရာက္မကူညီခဲ့ပါဘူး။ကၽြန္မေျပာ<br />ခ်င္တဲ့ထိထိေရာက္ေရာက္ဆိုတာကဒီလိုပါ။ကၽြန္မသြားလွဴခဲ့တဲ့ပစၥည္းမ်ိဳးစံုကိုမဆိုထားနဲ႔၊ပဲ့ေတာင္ငွားခ<br />တစ္ေန႔ကိုျမန္မာေငြငါးေသာင္းက်ပါတယ္။ဆီဖိုးမပါေသးပါဘူး။ကၽြန္မသြားလွူတဲ့ပစၥည္းေတြကလည္းဘယ္<br />အဖြဲ႔အစည္း၊ဘယ္မ်က္နွာစိမ္းရဲ့အကူအညီမွမရယူခဲ့ပါဘူး။ကၽြန္မတို႔မိသားစု၊ကၽြန္မေဖေဖရဲ့တပည့္မ်ားနဲ႔<br />ကၽြန္မေမေမရဲ့နာေရးအလွဴေငြေတြကိုသြားေရာက္လွဴဒါန္းခဲ့တာပါ။ဒီလိုပစၥည္းမ်ိဳးစံုကိုကၽြန္မတို႔ဘယ္နွစ္<br />ေခါက္မ်ားသြားေရာက္လွဴနိုင္မွာပါလဲ။ကၽြန္မတို႔လွဴတဲ့ပမာဏဟာရြာသူရြာသားေတြအတြက္နွစ္ရက္စာ<br />ရိကၡာေလာက္ပဲရွိပါတယ္။ဒီတစ္ေခါက္တင္သိန္း(၅၈၀)ေက်ာ္ပါတယ္။ရြာေတြကိုေရာက္ဖို႔တင္လမ္းမွာ<br />(၄)နာရီေက်ာ္ေလာက္ၾကာတဲ့အတြက္ခရီးကလဲမတြင္လွပါဘူး။ကၽြန္မရြာေပါင္း၂၀၀ေက်ာ္ေလာက္ကို<br />ေရာက္ခဲ့ေပမဲ့ကၽြန္မတို႔မေရာက္ခဲ့တဲ့ရြာေတြကေတာ့အမ်ားၾကီးရွိေနပါတယ္။စစ္အစိုးရအေနနဲ႔ထိထိ<br />ေရာက္ေရာက္လွဴဒါန္းလိုရင္၊ရဟတ္ယာဥ္ေလးနဲ႔သြားလိုက္ပစၥည္းေလးေတြခ်ေပးလိုက္ရံုပါပဲ။ရဟတ္<br />ယာဥ္ဆိုလို႔ဟာသေလးတစ္ပိုဒ္ေတာ့ေျပာခ်င္ပါရဲ့။ဘိုကေလးျမိဳ႔၊အ.ထ.က(၁)ကဒုကၡသည္အေမၾကီး<br />တစ္ေယာက္ရဲ့အေတြ႔အၾကံဳေလးပါ။တစ္ရက္ေတာ့ဘိုကေလးျမိဳ႔ေပၚကဒုကၡည္ေတြကိုကြင္းျပင္ၾကီးမွာစု<br />ေနေစပါသတဲ့။ျပီးေတာ့ဗီဒီယိုေတြရိုက္ပါသတဲ့။သိပ္မၾကာခင္ပဲရဟတ္ယာဥ္တစ္စင္းမိုးေပၚကေနပ်ံလာ<br />ျပီးဒုကၡသည္ေတြကိုလက္ျပပါသတဲ့။ဒုကၡညည္ေတြကလဲ၀မ္းသာအားရလက္ျပၾကပါသတဲ့။ျပီးေတာ့ရဟတ္<br />ယာဥ္ၾကီးေပၚကေနပစၥည္းေတြကိုၾကဲခ်ေလေတာ့၀မ္းသာအားရေကာက္ယူၾကတာ၊လူေတြမ်ားေတာင္နင္းမိ<br />ၾကကုန္သတဲ့။ရဟတ္ယာဥ္ၾကီးေပၚကေနၾကဲခ်ေပးတာကေတာ့ယမ္ယမ္ေခါက္ဆြဲေတြဆိုပဲ။အထုပ္ေရကေတာ့<br />(၂၃)ထုပ္တဲ့။ၾကားလို႔ေကာင္းၾကရဲဲ့။<br /><br />(ျမန္မာျပည္၊ဧရာ၀တီတိုင္း၊ဘိုကေလးျမိဳ႔နယ္မွအခ်က္အလက္မ်ားကိုကၽြန္မတြင္စာရြက္အေထာက္အထား၊<br />ဓာတ္ပံုအေထာက္အထား၊ဗီဒီယိုအေထာက္အထားမ်ားပါရွိပါတယ္။မယံုၾကည္နိုင္သူမ်ားရွိပါကLovelycherry<br />702@gmail.com)ကိုလာေရာက္စံုစမ္းေမးျမန္းနိုင္ပါေၾကာင္း။စစ္အစိုးရယုတ္မာပံုနွင့္ပတ္သတ္၍ေရွ႔ဆက္ျပီး<br />အမွန္တရားမ်ားကိုေဖာ္ထုတ္သြားမည္ျဖစ္ပါေၾကာင္း)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-3280342449543381543?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-60988898034931871982008-05-30T09:20:00.007+08:002010-05-09T08:30:23.126+08:00ကၽြန္မဘ၀မွာဘယ္ေတာ့မွမေမ့နိုင္ေလာက္ေအာင္ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္တစ္ခုကိုျဖတ္သန္းခဲ့ဲ့ဲ့ရ<br />ပါတယ္။ကၽြန္မေမေမေတာ္ေတာ္ေနမေကာင္းျဖစ္ေနခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာသူ႔သမီးကၽြန္မကေတာ့မုန္တိုင္း<br />ေၾကာင့္ဒုကၡေရာက္ခဲ့သူေတြကိုသြားေရာက္ကယ္တင္ဖို႔စိတ္သန္ေနခဲ့တာပါ။အ၀တ္အထည္ေတြ၊<br />ဆန္၊စားစရာေတြမ်ိဳးစံုကိုစိတ္ထက္သန္စြာနဲ႔ျပင္ဆင္ေပးေနခ်ိန္မွာ၊အိပ္ရာထဲကေနကၽြန္မေမေမ<br />ကေတာ့ကၽြန္မကိုခပ္ေငးေငးပဲၾကည့္ေနရွာခဲ့ပါရဲ့။ေမေမ့လက္ကေလးကိုဆုပ္ကိုင္ျပီးသမီးဧရာ၀<br />တီတိုင္းကိုသြားမွျဖစ္မယ္၊သမီးျပန္လာမယ္ေနာ္၊သြားရမလားလို႔ေမးေတာ့လည္း၊အသဲခိုက္<br />ေအာင္နာက်င္ေနတဲ့ၾကားကပဲကၽြန္မကိုေခါင္းညိတ္ျပခဲ့ပါတယ္။စကားေတာင္မ်ားမ်ား<br />မေျပာနိုင္တဲ့ကၽြန္မေမေမကိုထားခဲ့ျပီး၊ယံုၾကည္ထက္သန္ရာကိုလုပ္ေဆာင္ဖို႔ထြက္လာခဲ့မိပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ကၽြန္မေမေမဆံုးတဲ့အခ်ိန္မွာကၽြန္မကေတာ့လူတကိုယ္စာသံုးနိုင္ေလာက္တဲ့အထုပ္ေလး<br />ေတြကိုေခါင္းမေဖာ္နိုင္ေအာင္ထုတ္ေပးနိုင္ခ်ိန္ပဲျဖစ္ပါတယ္။မနက္မိုးလင္းလို႔အေမဆံုးျပီ<br />ဆိုတာကိုသိရခ်ိန္မွာေတာင္ကၽြန္မကရန္ကုန္နဲ႔ခပ္ေ၀းေ၀းမွရွိေနခဲ့တာပါ။သတင္းၾကား<br />ၾကားျခင္းမွာကၽြန္မဟာအရူးတစ္ေယာက္လိုပဲမားမားတကယ္ေသတာလား၊မားမားတ<br />ကယ္မရွိေတာ့ဘူးလားလို႔ကၽြန္မေဖေဖကိုေမးမိတာအၾကိမ္မ်ားစြာပါပဲ။မားမားဆံုးသြား<br />ခ်ိန္မွာသူအင္မတန္ခ်စ္တဲ့ေယာက်ၤားနဲ႔သမီးဟာသူ႔အနားမွာရွိမေနခဲ့တာကိုမားမား<br />ခြင့္လႊတ္နိုင္မယ္လို႔ကၽြန္မေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။မ်က္ရည္ေတြၾကားကသည္းသည္းထန္<br />ထန္ငိုေနတဲ့ၾကားကပဲ၊ပစၥည္းေတြကိုဟိုးပင္လယ္ထဲကရြာေတြကိုေရာက္ေအာင္ပို႔ေပး<br />နိုင္ဖို႔စီစဥ္ၾကရပါတယ္။<br /><br />ကၽြန္မအိမ္ကိုျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာအိမ္ကအသုဘအိမ္တစ္ခုအျဖစ္ျပင္ဆင္ထားတဲ့ျမင္<br />ကြင္းကိုေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။အိမ္ေရွ႔မွာလဲကၽြန္မေမေမနာမည္နဲ႔အသက္ကိုေရးထား<br />တဲ့စာတမ္းၾကီးကိုကၽြန္မရင္ေတြကြဲမတတ္ငိုရင္းေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ကၽြန္မတို႔သားအဖ<br />ျပန္ေရာက္တာေနာက္က်တဲ့အတြက္မားမားအေလာင္းကိုေရခဲတိုက္ကိုယူသြားၾကျပီ<br />လို႔ေျပာၾကေတာ့၊မားမားဆံုးတာကိုအိမ္မက္မက္ေနသလိုျဖစ္ေနတဲ့ကၽြန္မဟာေယာင္္ ေတာင္ေတာင္နဲ႔မားမားမ်ားထြက္လာျပီးသမီးျပန္လာျပီလားလို႔ေမးေလမလားလို႔အိမ္္္ ထဲကိုရွာေနမိပါတယ္။တရားကိုျမတ္ျမတ္နိုးနိုးအားထုတ္ၾကတဲ့ကၽြန္မတို႔မိသားစုဟာ ေသျခင္းတရားရဲ့ေနာက္မွာဘာတစ္ခုကိုမွအက်ယ္မခ်ဲ႔လိုၾကပါဘူး။ကၽြန္မတို႔ျပန္ေရာက္<br />ခ်ိန္မွာသတင္းစာထဲနာေရးေၾကာ္ျငာထည့္လိုသူေတြကိုေကာ၊နာေရးဖိတ္စာရိုက္သူေတြ၊<br />အေခါင္းလွလွေလးကိုမွဆိုျပီးရွာေပးေနသူေတြအားလံုးကိုကၽြန္မတို႔လက္မခံၾကပဲခ်က္<br />ခ်င္းမီးသျဂိဳလ္ဖို႔စီစဥ္တိုင္ပင္ၾကပါတယ္။အေလာင္းကိုေဆးခ်ယ္ေပးဖို႔မိတ္ကပ္ေတြ<br />ကအစ၀ယ္ေပးထားၾကတဲ့မိတ္ေဆြမ်ားလဲရွိၾကပါတယ္။အားလံုးကိုနားလည္ေအာင္<br />ေဖ်ာင္းဖ်ျပီး၊ေရေ၀းသုႆန္ကိုထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br />ေရေ၀းကိုေရာက္ေတာ့ကၽြန္မကိုမားမားဆီကိုေခၚသြားၾကပါတယ္။ကၽြန္မခရီးမထြက္<br />ခင္ကဆုပ္ကိုင္ခဲ့တာမားမားလက္ကေလးကိုေနာက္ဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ကၽြန္မထပ္ျပီး<br />ဆုပ္ကိုင္ထားခဲ့မိပါတယ္။ေအးစက္ေနတဲ့အေတြ႔ေၾကာင့္ငါ့အေမတကယ္ေသသြားျပီ<br />ဆိုတာကိုကၽြန္မမ်က္လံုးေတြကိုစံုမွိတ္ထားျပီးလက္ခံလိုက္ရပါတယ္။မားမားမ်က္နွာ<br />ကိုေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အၾကိမ္ၾကည့္ေနရတာပါလားဆိုတာကိုလဲကၽြန္မေသခ်ာသိေန<br />ခဲ့ပါတယ္။သံဃာေတာ္မ်ားကိုသကၤန္းကပ္လွဴခ်ိန္မွာမားမားနာမည္ကိုရြတ္ျပီးအမွ် ေ၀ရပါတယ္။တရားသေဘာကိုဆင္ျခင္ေနေပမဲ့က်လာတဲ့မ်က္ရည္ေတြကိုကၽြန္မ ဘယ္လိုမွမထိန္းနိုင္ေတာ့ပါဘူး။မားမားမ်က္နွာကိုအထပ္ထပ္အခါခါၾကည့္ေနရင္း<br />ကမ်က္ရည္ေတြကကၽြန္မအျမင္ကိုေ၀၀ါးလာေစပါတယ္။ကၽြန္မေမေမကိုမီးသျဂိဳလ္ ဖို႔ယူေဆာင္သြားေတာ့မဲ့အခ်ိန္မွာကၽြန္မရင္ထဲမွာမားမားဟာမရွိေတာ့ပါလား၊ရုပ္<br />အေလာင္းပဲက်န္ေတာ့ပါလားဆိုတဲ့အသိေလး၀င္လာခဲ့ပါတယ္။မားမားအေလာင္း<br />ကိုမီးသျဂိဳလ္ဖို႔ယူေဆာင္ခ်ိန္မွာပဲကၽြန္မတို႔ျပန္လာခဲ့ၾကပါတယ္။အရိုးျပာကိုလဲကၽြန္မ<br />တို႔မယူေဆာင္ၾကပါဘူး။မားမားေရ..သြားေတာ့ေနာ္...။<br /><br />မားမားဆံုးသြားခ်ိန္မွာကၽြန္မ၊မရွိေနခဲ့တဲ့အတြက္မားမားဘာေတြခံစားသြားခဲ့ရသလဲ၊<br />မားမားဘာေတြေျပာသြားခဲ့လဲလို႔ကၽြန္မမွာေမးရ၊ျမန္းရပါတယ္။ကၽြန္မေမေမဆံုးမဲ့ေန႔မွာ<br />သူနာျပဳဆရာမေလးကအားေဆးသြင္းေပးခဲ့ပါတယ္။မားမားကစိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႔ေျပာပါသတဲ့။<br />ငါေနေကာင္းပါတယ္၊ဘာလို႔ေဆးသြင္းေပးတာလဲ၊မုန္တိုင္းဒဏ္ေၾကာင့္ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ သူေတြကိုေဆးလွဴလိုက္ပါလားလို႔ျငင္းဆန္ပါသတဲ့။ေဆးသြင္းေပးဖို႔တိုက္တြန္းတဲ့ကၽြန္မ<br />အကိုကိုလဲစိတ္ဆိုးပါသတဲ့။ကၽြန္မကေတာ့မ်က္ရည္ေတြကိုသုတ္ျပီးမားမားကိုေလးစားစြာ<br />နဲ႔ျပံဳးမိပါတယ္။ကၽြန္မေမေမဟာအင္မတန္သတၱိရွိသူတစ္ေယာက္ပါ။မားမားဟာဘ၀တစ္<br />ေလွ်ာက္လံုးမွာသားသမီးေတြအတြက္စံျပမိခင္အျဖစ္ေနေပးခဲ့တာပါ။သူမရဲ့ေနာက္ဆံုးအ<br />ခ်ိန္အထိခ်စ္တဲ့ေယာက်ၤားနဲ႔သမီးကိုနားလည္ေပးခဲ့တဲ့အမ်ိဳးသမီးၾကီးတစ္ေယာက္ပါ။ကၽြန္မ<br />ေမေမဆံုးသြားခ်ိန္မွာကၽြန္မဟာဒုကၡေရာက္ေနတဲ့သူမ်ားစြာကိုကူညီေပးေနတဲ့အတြက္မားမား<br />ျပံဳးေနခဲ့မယ္လို႔ကၽြန္မယံုၾကည္ေနမိပါတယ္။မားမားေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစေသာ္......။<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-6098889803493187198?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-85155022306124193602008-05-26T19:12:00.004+08:002008-05-26T19:26:07.571+08:00သေႏၶတည္ေတာ္မူခန္း<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqbp0-b42I/AAAAAAAAASU/GODGaPqqK1o/s1600-h/vesak-01.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqbp0-b42I/AAAAAAAAASU/GODGaPqqK1o/s400/vesak-01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204643462277489506" border="0" /></a><br /><span id="fullpost"><br /><br />ဖြားေတာ္မူခန္း<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqbqE-b43I/AAAAAAAAASc/0i-xzSytFxc/s1600-h/vesak-02.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqbqE-b43I/AAAAAAAAASc/0i-xzSytFxc/s400/vesak-02.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204643466572456818" border="0" /></a><br />နိမိတ္ေလးပါးၿမင္ေတာ္မူခန္း<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqbqE-b44I/AAAAAAAAASk/j8B9ZWQ9C-I/s1600-h/vesak-03.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqbqE-b44I/AAAAAAAAASk/j8B9ZWQ9C-I/s400/vesak-03.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204643466572456834" border="0" /></a><br /><br />ေတာထြက္ေတာ္မူခန္း<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqbqU-b45I/AAAAAAAAASs/vKEhupuWH6U/s1600-h/vesak-04.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqbqU-b45I/AAAAAAAAASs/vKEhupuWH6U/s400/vesak-04.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204643470867424146" border="0" /></a><br />တရားက်င့္ေတာ္မူခန္း<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqbqk-b46I/AAAAAAAAAS0/UPtPcp66PB4/s1600-h/vesak-05.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqbqk-b46I/AAAAAAAAAS0/UPtPcp66PB4/s400/vesak-05.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204643475162391458" border="0" /></a><br />နို႔ဆြမ္းဘုဥ္းေပးေတာ္မူခန္း<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqcZU-b47I/AAAAAAAAAS8/Lafk2pUfgO8/s1600-h/vesak-06.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqcZU-b47I/AAAAAAAAAS8/Lafk2pUfgO8/s400/vesak-06.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204644278321275826" /></a><br /><br />မာန္နတ္အေပါင္းကုိေေအာင္ေတာ္မူခန္း<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqcZU-b48I/AAAAAAAAATE/lgGvxR0le98/s1600-h/vesak-07.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqcZU-b48I/AAAAAAAAATE/lgGvxR0le98/s400/vesak-07.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204644278321275842" /></a><br /><br />ဘုရားၿဖစ္ေတာ္မူခန္း<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqcZk-b49I/AAAAAAAAATM/HTyrBauKSE0/s1600-h/vesak-08.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqcZk-b49I/AAAAAAAAATM/HTyrBauKSE0/s400/vesak-08.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204644282616243154" /></a><br /><br />ပဥၥ၀ဂၢီငါးပါးအား တရားေဟာေတာ္မူခန္း<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqcZk-b4-I/AAAAAAAAATU/cJIjro3ME0s/s1600-h/vesak-09.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqcZk-b4-I/AAAAAAAAATU/cJIjro3ME0s/s400/vesak-09.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204644282616243170" /></a><br /><br />တရားေဟာေတာ္မူခန္း<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqcZ0-b4_I/AAAAAAAAATc/k-OZMRPAmog/s1600-h/vesak-10.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqcZ0-b4_I/AAAAAAAAATc/k-OZMRPAmog/s400/vesak-10.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204644286911210482" /></a><br />မဟာပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူခန္း<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqeBk-b5AI/AAAAAAAAATk/0iFEw5_fuNg/s1600-h/vesak-11.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDqeBk-b5AI/AAAAAAAAATk/0iFEw5_fuNg/s400/vesak-11.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204646069322638338" /></a><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-8515502230612419360?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-67298654718795383492008-05-21T13:34:00.000+08:002008-05-21T13:35:54.328+08:00ေဟာ့ဒီေဘာ့လံုးသမားေလးကိုၾကည့္။ စကၠန္႔တြင္းေလးမွာၿဖစ္ပ်က္မႈေတြက မယံုၾကည္နုိင္ေလာက္ကို ၿမန္ဆန္လြန္းလွတယ္။ တစ္မိနစ္ဆုိတဲ့ အခ်ိန္ေလာက္ေလးေတာင္ မရေတာ့ဘူး။ အ၀ါကဒ္ၿပခံရလို႔ သူေလွာင္ရယ္ၿပံဳးလိုက္တယ္။ ေခါင္းကဆံပင္ေလးကုိ သလိုက္တယ္။ ၁၈စကၠန္႔မွာ ေ၀ဒနာနာကို သူခံစားရၿပီး၊ ၃၀စကၠန္႔မွာ သူလွဲက်တယ္။ ၃၅စကၠန္႔မွာေတာ့ သူဆံုးၿပီ။ <br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/wwRKwObXEOs&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/wwRKwObXEOs&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-6729865471879538349?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-37750640531940810842008-05-20T14:33:00.001+08:002010-04-10T12:28:11.380+08:00သံသရာထဲမွာ က်င္လည္ေနသမွ် ေသၿခင္းတရားႏွင့္ နပမ္းလံုးေနၾကရတာဟာ အလြန္ကို ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ေသၿခင္းတရားက သူတစ္ေယာက္ထဲ မလာပဲ ၾကံ့ၾက့့ံခံဖို႔ခက္ခဲေစမယ့္ အရာေတြကို အေဖၚေခၚၿပီးလာတတ္ေသးတယ္။ ေသၿခင္းတရားေတြကို ရင္ဆိုင္နိုင္ဖို႔ဆိုတာ ေသာကေတြအတြက္ ေၿဖေဆးေတြကို အရင္လိုက္ရွာထားရမယ္။ ေသသူအတြက္ ငိုေၾကြးမႈေတြကို ဆင္ၿခင္ၾကဖို႔ကို ေၿပာေနတာပါ။<br />တစ္ခါတုန္းက မိခင္တစ္ေယာက္ကို “တစ္ဦးတည္းေသာ သားေလး ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာအၿဖစ္ဆိုးနဲ႔ေတြ႔ၾကံဳၿပီး ေသတာသြားတာေတာင္ ခင္ဗ်ား ဘာၿဖစ္လို႔ မငိုတာလဲ “ လို႔ လူေတြက ၀ို္င္းေမးၾကတယ္။ “ မေခၚပဲ ငါ့ဆီကုိေရာက္လာတယ္။ ငါ့ကို မေၿပာပဲ ထြက္သြားတယ္။ သူ လာခဲ့တုန္းကလုိပဲ အခုထြက္သြားၿပီ။ ဘာလုပ္ ငိုေၾကြးေနရမွာလဲ။ ငိုေၾကြးေနလို႔ ဘာၿဖစ္လာမွာလဲ” လို႔ သူမက ၿပန္ေၿဖလိုက္တယ္။<span id="fullpost"><br /><br />ေသဆံုးသူအတြက္ ငိုေၾကြးတာဟာ လင္ေနာက္အၿပီးလိုက္သြားတဲ့ မယားကို တမ္းတၿပီး ငိုေၾကြးေနတဲ့ ေယာက်္ားအုိတစ္ေယာက္နဲ႔ တူေနတယ္။ လင္ေနာက္လိုက္သြားတဲ့ မယားဟာ လင္ငယ္နဲ႔ေပ်ာ္ခ်င္ေပ်ာ္ေနမယ္။ ဆင္းရဲဒုကၡေတြနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္ေတြ႔ေနမယ္။ ေယာက်္ားအုိကုိ သတိယဖို႔အခ်ိန္မရွိဘူး။ ေသဆံုးသူနဲ႔ ငိုေၾကြးသူဆိုတာ အဲ့ဒီသေဘာပဲ။<br />ေသၿခင္းတရားဆိုတာ ၿဖစ္ရိုးၿဖစ္စဥ္(နိယာမ) ၿဖစ္တယ္။ ငယ္ရာမွ ၾကီး၊ ၾကီးရာမွ ေသ။ အပင္ေပၚက အသီးႏုႏုေလးေတြ၊ ရင့္ရင့္ေလးေတြ၊ မွည့္မွည့္ေလးေတြ ေၾကြေနၾကသလိုိမ်ိဳး လူေတြလည္း ၾကီးၾကီးငယ္ငယ္ ေၿမၿပင္ေပၚမွာ ေသဆံုးေနၾကတယ္။<br />ေန အေရွ့အရပ္က ထြက္ၿပီး အေနာက္မွာ၀င္တယ္။ ပန္းေတြ မနက္ခင္းမွာပြင့္ၾကၿပီး ညခင္းမွာ ညိဳးၾကတယ္။ ဒီၿဖစ္စဥ္ေတြကို သိၿပီဆိုရင္ ေသၿခင္းတရားေတြကုိ ရင္ဆိုင္နို္င္သလို ေသၿခင္းေၾကာင့္ေသာကေရာက္ေနသူေတြကိုလည္း အငိုတိတ္ေစနိုင္ပါတယ္။<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-3775064053194081084?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-11437857088561723422008-05-19T12:29:00.002+08:002010-04-10T12:28:38.894+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDEChgrSAwI/AAAAAAAAASM/F6jUd2StH4M/s1600-h/Buddha18.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_s4j-nu0EC2U/SDEChgrSAwI/AAAAAAAAASM/F6jUd2StH4M/s400/Buddha18.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201941819320042242" /></a><br />ကဆုန္လျပည့္ေန႔သည္ ကဆုန္ေညာင္ေရသြန္းပြဲေတာ္ က်င္းပရာေန႔ ျဖစ္ပါသည္။ ေညာင္ေရသြန္းပြဲက်င္းပသည့္ ကဆုန္လျပည့္ေန႔တြင္ ဗုဒၶဘုရားရွင္ ဖြားျမင္ေတာ္မူသည္။ ဘုရားအျဖစ္သို႔ ေရာက္ေတာ္မူသည္။ ထို႔ျပင္ ဤေန႔၌ပင္ ဘုရားရွင္ ပရိိနိဗၺာန္ စံ၀င္ေတာ္မူခဲ့ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔၏ အမွတ္တရ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။<span id="fullpost"><br />ကဆုန္လသည္ ေႏြရာသီျဖစ္၍ “တန္ခူး ကဆုန္ ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္ “ ဟူေသာစကားႏွင့္အညီ အလြန္ပူအိုက္ေသာကာလ ျဖစ္ပါသည္။ မဟာတုလမင္းၾကီး၏ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီဖြဲ႕လြမ္းခ်င္းမ်ားမွ ကဆုန္လဖြဲ႕တြင္ပင္ ဤသို႔ ဖြဲ႕ဆိုထားပါသည္။<br />" ျမဴေျခငယ္စြန္းပါလို႔<br />ေန၀န္းငယ္ စက္ရွိန္<br />ေတာက္ေလာင္ငယ္ ထိန္သည္<br />ဖန္သူရိန္ ေတဇာေၾကာင့္<br />ပူဗ်ာပါ ကဲတဲ့လကိုေလး။ "<br />ထို႔ေၾကာင့္ ဤအခ်ိန္ကာလသည္ ေရကန္၊ ေခ်ာင္းေျမာင္းတို႔၌ ေရျပတ္ေသာကာလ ေရခန္းေျခာက္ေသာလ ျဖစ္ပါသည္။ ေန၏အပူရွိန္သည္လည္း အရာရာကို ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႕ေစပါသည္။<br />ဤသို႔ျဖစ္ေနခိုက္တြင္ ဗုဒၶဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူခဲ့ရာ ေဗာဓိေညာင္ပင္၏ ေျခေတာ္ရင္းကို ေရစင္သြန္းေလာင္းပူေဇာ္ျခင္းျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ေက်းဇူးေတာ္ကို အလုပ္ေကြ်းျပဳၾကသည္မွာ ဗုဒၶဘာသာျမန္မာတို႔၏ မြန္ျမတ္ေသာ ဓေလ့တစ္ခုပင္ျဖစ္ပါသည္။<br />ဤဓေလ့ကိုအေၾကာင္းျပဳ၍ "ကဆုန္ေညာင္ေရသြန္းပြဲေတာ္" ဟုေခၚေ၀ၚျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ကဆုန္ေညာင္ေရသြန္းပြဲေတာ္သည္ မႏၲေလးသူ၊ မႏၲေလးသားတို႔၏ ဒုတိယေျမာက္သၾကၤန္ဟု ေခၚဆို၍ရေသာပြဲေတာ္လည္း ျဖစ္ပါသည္။ ဤသို႔ေခၚဆိုရေသာ အေၾကာင္းအရင္းမွာ မႏၲေလးၿမိဳ႕ ေဗာဓိကုန္းရပ္ရွိ ေဗာဓိကုန္းဘုရားပရ၀န္အတြင္းတြင္ ေညာင္ေရသြန္းေလာင္းသူ အခ်င္းခ်င္းေရပက္ကစားၾကေသာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ဓေလ့ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကဆုန္လျပည့္ေန႔သည္ မႏၲေလးသူ၊ မႏၲေလးသားတို႔၏ တမူထူးျခားေသာ ပြဲေတာ္ေန႔တစ္ေန႔ျဖစ္ပါေတာ့သည္။<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-1143785708856172342?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-82657503199242508742008-05-18T13:30:00.001+08:002010-04-10T12:29:06.633+08:00ၿမတ္စြာဘုရားရွင္လက္ထက္တုန္းက ေသဆံုးခဲ့ၾကတဲ့ မိသားစုေတြအတြက္ ေၾကကြဲ ရူးသြပ္ခဲ့ၾကၿပီး တရားထူးရခဲ့ၾကသူ ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္းကုိ ေၿပာၿပခ်င္ပါတယ္။ ပထမဆံုးတစ္ေယာက္ကို လက္ညိဳးညႊန္ရရင္ ကိသာေဂါတမီပါ။ သူမရဲ့ခ်စ္လွစြာေသာ တစ္ဦးေသာသားေလး ေၿမြကုိက္ေသရွာတယ္။ သားေသကိုရင္မွာ ပိုက္ၿပီး ၿမတ္စြာဘုရားရွင္ထံ အကူညီေတာင္းဖို႔ေရာက္လာတယ္။ အလြန္၀မ္းနည္းေၾကကြဲၿဖစ္ေနရွာတဲ့ ကိသာေဂါတမီကို ၿမတ္စြာဘုရားရွင္က ေၿဖေဆးေပလုိက္တယ္။ ဘယ္လိုေပးလဲ။ ခ်စ္သမီး လူမေသဖူးတဲ့အိမ္ေတြဆီသြားၿပီး မုန္႔ညင္းေစ့ သြားယူနိုင္ရင္ ငါဘုရား ခ်စ္သမီးရဲ့သားကုိ ရွင္ေအာင္လုပ္ေပးမယ္လို႔ မိန္႔ေတာ္မူတယ္္။ ကိိသာေဂါတမီကလည္း သားေဇာနဲ႔လို္က္ရွာတယ္။ တစ္အိမ္မွ မေတြ႔ဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတိုု႔ကိုေတြတယ္။ အဲ့ဒါက မိသားစုေတြေသဆံုးၾကလို႔ ငိုေၾကြးၿပီးသားသူေတြနဲ႔ ငိုေၾကြးေနၾကသူေတြ။ ခါးသည္းတဲ့ အမွန္တရားကို သူမသိလိုက္ၿပီ။ အဲ့ဒါက ေရွာင္လို႔မလြတ္တဲ့ ေသၿခင္းတရား။<br /><br />ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ပဋာစာရီ။ တုိေတာင္းလွတဲ့ အခ်ိန္တြင္းမွာ ေၾကကြဲစရာေတြနဲ႔ ဆက္တို္က္ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရသူ။ သားႏွစ္ေယာက္ေသဆံုးၿပီးလို႔မၾကာ လင္ကလည္းေၿမြကိုက္လို႔ေသၿပန္တယ္။ ေနာက္နာရီပုိင္းအတြင္းမွာပဲ မိဘနဲ႔အကိုကလည္း မုန္တိုင္းမိလို႔ေသၿပန္တယ္။ သူမမွာ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး။ အားလံုးဆံုးရႈံးခဲ့ရၿပီ။ ၿဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြအားလံုးဟာ နာရီပိုင္းအတြင္းမွာ။ အာရံုပ်က္လို႔ အသည္းေတြေၾကြကုန္ၿပီ။ အ၀တ္စားေတြမ၀တ္နုိင္ေတာ့ဘူး။ ၿမတ္စြာဘုရားကိုမေတြ႔ခင္အခ်ိန္ထိ လမ္းမေတြေပၚမွာ ကိုယ္တံုးလံုးနဲ႔ ေလွ်ာက္ေၿပးေနခဲ့တယ္။ ၿမတ္စြာဘုရားရွင္က ေၾကကြဲမႈေတြေၾကာင့္ ရူးသြပ္ေနသူ ပဋာစာရီကို ေခၚၿပီး ေၿဖေဆးေပးတယ္။ “ခ်စ္သမီး ပဋာစာရီ၊ ယခုလိုမ်ိဳး မိသားစုေတြေသေၾကၾကလို႔ ငိုေၾကြးခဲ့တာဟာ ယခုမွမဟုတ္ဘူး။ ဟုိးလြန္းခဲ့တဲ့ဘ၀ေတြကတည္းက။ ခ်စ္သမီးငိုေၾကြးလို႔က်ခဲ့ရတဲ့ မ်က္ေရေတြဟာ ပင္လယ္၊ သမုဒၵရာထဲက ေရေတြထက္မ်ားတယ္”လို႔ ၿမတ္စြာဘုရားက မိန္႔ေတာ္မူတယ္။ တရားအဆံုးမွာ ေသၿခင္းတရားကို ပဋာစာရီသေဘာေပါက္သြားေလၿပီ။<br /><br />ဒီအထက္ကေၿပာၿပခဲ့ သူေတြဟာ ေသဆံုးၿခင္းေၾကာင့္ ရူးသြပ္မႈေ၀ဒနာေတြကို ခံစားခဲ့ၾကရတယ္။ အဆံုးမွာ အၿမင္မွန္ကုိရခဲ့ၾကတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-8265750319924250874?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2504188056699457806.post-2479944641189422842008-05-17T13:45:00.003+08:002010-04-10T12:29:30.086+08:00၁။ သက္တမ္းကုန္္လို႔ ေသၿခင္း( အာယုကၡယ) <br />၂။ ကံကုန္လို႔ ေသၿခင္း(ကမၼကၡယ)<br />၃။ သက္တမ္းေရာ ကံေရာ ႏွစ္ပါးစလံုးကုန္လို႔ ေသၿခင္း( ဥဘယကၡယ)<br />၄။ အၿပင္ပေရာဂေၾကာင့္ ေသၿခင္း(ဥပေစၦဒက) <br />(အၿပင္ပေရာဂဆို တာ ငလ်င္၊ မုန္တုိင္း၊ မေတာ္တဆ စတာေတြကို ဆိုလုိတာပါ။<br /><br />ပိုၿပီး နားလည္ေအာင္ေၿပာရရင္<br />ဆီမီးခြက္ တစ္ခြက္ကိုၿမင္ေအာင္ၾကည့္ပါ။<br />၁။ မီးဇာကုန္လို႔ မီးေသသြားတာဟာ သက္တမ္းကုန္လို႔ ေသတာပဲ။<br />၂။ ဆီကုန္လို႔ မီးေသသြားတာဟာ ကံကုန္လို႔ ေသတာပဲ။<br />၃။ မီးဇာေရာ ဆီေရာ ႏွစ္ခုစလံုးကုန္လို႔ မီးေသသြားတာဟာ သက္တမ္းေရာ ကံေရာႏွစ္ပါးစလံုး ေသတာပဲ။<br />၄။ အၿပင္ေလတို္က္လိို႔ မီးေသသြားတာဟာ အၿပင္ပေရာဂေၾကာင့္ ေသတာပဲ။<br /><br />လူကို ဘာနဲ႔ၿပဳလုပ္ထားတာလဲ<br />သိၿခင္း၊ခံစားၿခင္း၊ မွတ္သားၿခင္း၊ ေၿပာင္းလဲၿခင္း နဲ႔ ရုပ္တို႔ကို စုေပါင္းၿပီး ပါဆယ္ထုပ္လုပ္ထားတာဟာ ခႏၶာပဲ။ သူတုိ႔ကို ခႏၶာငါးပါးလို႔လဲ ေခၚတယ္။ ရုပ္ကလြဲၿပီး သိၿခင္း၊ခံစားၿခင္း၊ မွတ္သားၿခင္း၊ ေၿပာင္းလဲၿခင္းတို႔ဟာ စိတ္(နာမ)။ ဒါေၾကာင့္ ရုပ္နဲ႔ နာမ္ သို႔မဟုတ္ စိတ္နဲ႔ကိုယ္လို႔ ေၿပာဆိုၾကတယ္။<br />ခႏၶာငါးပါးစုေပါင္းတာဟာ ေမြးဖြားၿခင္းပဲ။ ပါဆည္ထုပ္ဟာ ဘ၀။ ပါဆယ္ထုပ္ၿပည္သြားတာဟာ ေသဆံုးတာပဲ။ ၿပန္ၿပီး ဒီခႏၶာငါးပါး အသစ္စုေပါင္းတာကုိ သံသရာလုိ႔ေခၚတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2504188056699457806-247994464118942284?l=peaceforburma.blogspot.com' alt='' /></div>ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္http://www.blogger.com/profile/11411575899194554531noreply@blogger.com1